تبلیغات
سینمــــــا اندیشــــــه

برندگان اسکار . . .

دوشنبه 9 اسفند 1389 09:25 ب.ظ

نویسنده : مهران نادری
ارسال شده در: اخبار ،

Best Motion Picture of the Year
WINNER
The King's Speech (2010): Iain Canning, Emile Sherman, Gareth Unwin

Other Nominees:
127 Hours (2010): Christian Colson, Danny Boyle, John Smithson
Black Swan (2010): Mike Medavoy, Brian Oliver, Scott Franklin
The Fighter (2010): David Hoberman, Todd Lieberman, Mark Wahlberg
Inception (2010): Christopher Nolan, Emma Thomas
The Kids Are All Right (2010): Gary Gilbert, Jeffrey Levy-Hinte, Celine Rattray
The Social Network (2010): Scott Rudin, Dana Brunetti, Michael De Luca, Ceán Chaffin
Toy Story 3 (2010): Darla K. Anderson
True Grit (2010): Ethan Coen, Joel Coen, Scott Rudin
Winter's Bone (2010): Anne Rosellini, Alix Madigan


Best Performance by an Actor in a Leading Role
WINNER
Colin Firth for The King's Speech (2010)

Other Nominees:
Javier Bardem for Biutiful (2010)
Jeff Bridges for True Grit (2010)
Jesse Eisenberg for The Social Network (2010)
James Franco for 127 Hours (2010)


Best Performance by an Actress in a Leading Role
WINNER
Natalie Portman for Black Swan (2010)

Other Nominees:
Annette Bening for The Kids Are All Right (2010)
Nicole Kidman for Rabbit Hole (2010)
Jennifer Lawrence for Winter's Bone (2010)
Michelle Williams for Blue Valentine (2010)


Best Performance by an Actor in a Supporting Role
WINNER
Christian Bale for The Fighter (2010)

Other Nominees:
John Hawkes for Winter's Bone (2010)
Jeremy Renner for The Town (2010)
Mark Ruffalo for The Kids Are All Right (2010)
Geoffrey Rush for The King's Speech (2010)


Best Performance by an Actress in a Supporting Role
WINNER
Melissa Leo for The Fighter (2010)

Other Nominees:
Amy Adams for The Fighter (2010)
Helena Bonham Carter for The King's Speech (2010)
Hailee Steinfeld for True Grit (2010)
Jacki Weaver for Animal Kingdom (2010)


Best Achievement in Directing
WINNER
Tom Hooper for The King's Speech (2010)

Other Nominees:
Darren Aronofsky for Black Swan (2010)
Ethan Coen, Joel Coen for True Grit (2010)
David Fincher for The Social Network (2010)
David O. Russell for The Fighter (2010)


Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen
WINNER
The King's Speech (2010): David Seidler

Other Nominees:
Another Year (2010): Mike Leigh
The Fighter (2010): Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson, Keith Dorrington
Inception (2010): Christopher Nolan
The Kids Are All Right (2010): Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg


Best Writing, Screenplay Based on Material Previously Produced or Published
WINNER
The Social Network (2010): Aaron Sorkin

Other Nominees:
127 Hours (2010): Danny Boyle, Simon Beaufoy
Toy Story 3 (2010): Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit (2010): Joel Coen, Ethan Coen
Winter's Bone (2010): Debra Granik, Anne Rosellini


Best Animated Feature Film of the Year
WINNER
Toy Story 3 (2010): Lee Unkrich

Other Nominees:
How to Train Your Dragon (2010): Dean DeBlois, Chris Sanders
The Illusionist (2010): Sylvain Chomet


Best Foreign Language Film of the Year
WINNER
In a Better World (2010): Susanne Bier(Denmark)

Other Nominees:
Biutiful (2010): Alejandro González Iñárritu(Mexico)
Dogtooth (2009): Giorgos Lanthimos(Greece)
Incendies (2010): Denis Villeneuve(Canada)
Outside the Law (2010): Rachid Bouchareb(Algeria)


Best Achievement in Cinematography
WINNER
Inception (2010): Wally Pfister

Other Nominees:
Black Swan (2010): Matthew Libatique
The King's Speech (2010): Danny Cohen
The Social Network (2010): Jeff Cronenweth
True Grit (2010): Roger Deakins


Best Achievement in Editing
WINNER
The Social Network (2010): Kirk Baxter, Angus Wall

Other Nominees:
127 Hours (2010): Jon Harris
Black Swan (2010): Andrew Weisblum
The Fighter (2010): Pamela Martin
The King's Speech (2010): Tariq Anwar


Best Achievement in Art Direction
WINNER
Alice in Wonderland (2010): Robert Stromberg, Karen O'Hara

Other Nominees:
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010): Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception (2010): Guy Hendrix Dyas, Larry Dias, Douglas A. Mowat
The King's Speech (2010): Eve Stewart, Judy Farr
True Grit (2010): Jess Gonchor, Nancy Haigh


Best Achievement in Costume Design
WINNER
Alice in Wonderland (2010): Colleen Atwood

Other Nominees
I Am Love (2009): Antonella Cannarozzi
The King's Speech (2010): Jenny Beavan
The Tempest (2010/II): Sandy Powell
True Grit (2010): Mary Zophres


Best Achievement in Makeup
WINNER
The Wolfman (2010): Rick Baker, Dave Elsey

Other Nominees:
Barney's Version (2010): Adrien Morot
The Way Back (2010): Edouard F. Henriques, Greg Funk, Yolanda Toussieng


Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score
WINNER
The Social Network (2010): Trent Reznor, Atticus Ross

Other Nominees:
127 Hours (2010): A.R. Rahman
How to Train Your Dragon (2010): John Powell
Inception (2010): Hans Zimmer
The King's Speech (2010): Alexandre Desplat


Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Song
WINNER
Toy Story 3 (2010): Randy Newman("We Belong Together")

Other Nominees:
127 Hours (2010): A.R. Rahman, , Dido("If I Rise")
Country Strong (2010): Tom Douglas, Hillary Lindsey, Troy Verges("Coming Home")
Tangled (2010/I): Alan Menken, Glenn Slater("I See the Light")


Best Achievement in Sound Mixing
WINNER
Inception (2010): Lora Hirschberg, Gary Rizzo, Ed Novick

Other Nominees:
The King's Speech (2010): Paul Hamblin, Martin Jensen, John Midgley
Salt (2010): Jeffrey J. Haboush, William Sarokin, Scott Millan, Greg P. Russell
The Social Network (2010): Ren Klyce, David Parker, Michael Semanick, Mark Weingarten
True Grit (2010): Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff, Peter F. Kurland


Best Achievement in Sound Editing
WINNER
Inception (2010): Richard King

Other Nominees:
Toy Story 3 (2010): Tom Myers, Michael Silvers
TRON: Legacy (2010): Gwendolyn Yates Whittle, Addison Teague
True Grit (2010): Skip Lievsay, Craig Berkey
Unstoppable (2010): Mark P. Stoeckinger


Best Achievement in Visual Effects
WINNER
Inception (2010): Chris Corbould, Andrew Lockley, Pete Bebb, Paul J. Franklin

Other Nominees:
Alice in Wonderland (2010): Ken Ralston, David Schaub, Carey Villegas, Sean Phillips
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010): Tim Burke, John Richardson, Christian Manz, Nicolas Aithadi
Hereafter (2010): Michael Owens, Bryan Grill, Stephan Trojansky, Joe Farrell
Iron Man 2 (2010): Janek Sirrs, Ben Snow, Ged Wright, Daniel Sudick


Best Documentary, Features
WINNER
Inside Job (2010): Charles Ferguson, Audrey Marrs

Other Nominees:
Exit Through the Gift Shop (2010): Banksy, Jaimie D'Cruz
GasLand (2010): Josh Fox, Trish Adlesic
Restrepo (2010): Tim Hetherington, Sebastian Junger
Waste Land (2010): Lucy Walker, Angus Aynsley


Best Documentary, Short Subjects
WINNER
Strangers No More (2010): Karen Goodman, Kirk Simon

Other Nominees:
Killing in the Name (2010): Jed Rothstein
Poster Girl (2010): Sara Nesson, Mitchell Block
Sun Come Up (2010): Jennifer Redfearn, Tim Metzger
The Warriors of Qiugang (2010): Ruby Yang, Thomas Lennon

Best Short Film, Animated
WINNER
The Lost Thing (2010): Shaun Tan, Andrew Ruhemann

Other Nominees:
Day & Night (2010): Teddy Newton
The Gruffalo (2009) (TV): Jakob Schuh, Max Lang
Let's Pollute (2011): Geefwee Boedoe
Madagascar, a Journey Diary (2010): Bastien Dubois


Best Short Film, Live Action
WINNER
God of Love (2010): Luke Matheny

Other Nominees
The Confession (2010/IV): Tanel Toom
The Crush (2010): Michael Creagh
Na Wewe (2010): Ivan Goldschmidt
Wish 143 (2009): Ian Barnes, Samantha Waite



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: دوشنبه 9 اسفند 1389 09:46 ب.ظ

زندگی نامه پول نیومن . . .

یکشنبه 8 اسفند 1389 08:53 ق.ظ

نویسنده : مهران نادری
ارسال شده در: بیوگرافی ،


زندگی نامه یکی از بهترین بازیگران تاریخ سینما . . .
 

پول نیومن . . . 

 

فکر می کنم هیچ چیز استثنایی و شایسته افتخاری در مورد انسانی خیر بودن وجود ندارد؛ترجیح می دهم به عنوان آدمی از من یاد کنند که سعی کرد جزئی از زمانه خود بشود. تلاش کرد که به مردم کمک کند تا بتوانند با هم رابطه برقرار کنند و همه هم و غمش این بود که در زندگی اندکی آرامش به دست آورد و خودش را کمی به مقام انسانیت نزدیک کند.کسی که خودخواه و خودپسند نبود و هرگز وا نداد. 
▪ پل نیومن 
پل لئونارد نیومن در ژانویه سال ۱۹۲۵ در کلولند در اوهایو متولد شد. او دومین فرزند آرتور و ترزا نیومن بود و درخانواده ای متوسط و دررفاه نسبی در ارتفاعات شیکر بزرگ شد. پدراو صاحب یک فروشگاه لوازم ورزشی بود. 
تا سال ۱۹۵۰ اتفاقات زیادی در زندگی پل نیومن رخ داده بود. از جمله اینکه وی را به خاطر رفتار نامناسب از دانشگاه اخراج کردند. سپس به مدت سه سال به خدمت نیروی دریایی درآمد و در جنگ جهانی دوم به عنوان اپراتور مشغول به کار شد. سپس از دانشگاه کنیون اهایو فارغ التحصیل شد و با همسر اولش جکی ازدواج کرد و صاحب فرزندی به نام اسکات شد. 
سال ۱۹۵۰ از جهتی دیگر نیز سالی سرنوشت ساز برای پل جوان بود. در این سال او پدرش را از دست داد. سالها بعد پس از موفقیتهای چشمگیر تنها تاسف خود را عدم حضور پدرش برای دیدن این موفقیتها بیان کرد. موفقیتهایی که هرکدام از آنها کافی بود که پدری به فرزندش ببالد. 
او جکی را نیز با خود به شیکر آورد و مدت کوتاهی هم فروشگاه به ارث رسیده از پد ر را اداره کرد. اما بعد ازمدتی به این نتیجه رسید که فروش لوازم ورزشی شغلی نیست که او به دنبال ان بوده است. 
نیومن به همراه زن و فرزندش به نیوهیون رفت و در آنجا در کلاسهای تئاتر دانشگاه ییل شرکت کرد. مدتی بعد در حین بازی در تئاتر دانشگاه، دو نفر از واسطه ها که مسئول انتخاب بازیگر بودند بازی پل را پسندیده و از او دعوت کردند که با آنها به نیویورک برود و بازیگری را به صورت حرفه ای دنبال کند. 
پس از عزیمت به نیویورک پل به عنوان بازیگر مهمان در برنامه های تلویزیونی مختلفی به ایفای نقش پرداخت تا اینکه در سال ۱۹۵۳ جهش عظیمی در زندگی حرفه ای او پدید آمد. او در نمایشنامه " پیک نیک " که در برادوی به روی صحنه می رفت، به عنوان هنرپیشه علی البدل نقش اول انتخاب شده بود و در همان جا با جوانا وودوارد که او هم هنرپیشه علی البدل بود، آشنا شده و این آشنایی به رابطه عمیقی بین این دو انجامید. در همین اثنا، فرزند دوم پل، سوزان، هم متولد شد. 
در سال ۱۹۵۴،" جام نقره ای "، فیلمی که نیومن بسیار از آن ناراضی بود به نمایش درآمد. وی در اواخر عمر هم، هنوز از بازی در این فیلم شرمسار بود و گهگاه آن را مسخره می کرد. پس از پخش فیلم، طی نامه ای به خاطر بازی نه چندان جالبش از همه بینندگان عذرخواهی کرد. 

پس از این فیلم، او دوباره به روی صحنه برگشت و در " ساعات نا امیدی " به ایفای نقش پرداخت. 
در سال ۱۹۵۶ بالاخره شانس به نیومن روی آورد و او توانست توانایی هایش را در " کسی آن بالا مرا دوست دارد " به نمایش بگذارد و نظر منتقدین را به خود جلب کند. 
او در سال ۱۹۵۷ در " تابستان داغ طولانی " با جوانا وودوارد همبازی شد. در طول این فیلم، آنها به این نتیجه رسیدند که برای هم ساخته شده اند و نیومن بعد از طلاق جکی، در ژانویه ۱۹۵۸ در لاس وگاس با جووان وودوارد ازدواج کرد. 
آنها صاحب سه دختر شدند. در سال ۱۹۵۹، پل نیومن که معتقد بود برای بازیگر بودن ابتدا باید به دوران پاک کودکی بازگشت، برای اولین باربه خاطر بازی در فیلم " گربه روی شیروانی داغ " نامزد دریافت جایزه اسکار شد. در دهه ۱۹۶۰ مرد چشم آبی به یکی از سرشناس ترین بازیگران سینما تبدیل شد و سه بار دیگر هم برای بازی در سه فیلم " کلاه بردار "۱۹۶۱ " هاد " ۱۹۶۳ و " لوک خوش دست " ۱۹۶۷ نامزد جایزه اسکار شد. 
در اولین تجربه اش در سال ۱۹۶۸ بعنوان کارگردان، اگرچه فیلم " راشل " و بازیگر آن، جوانا وودوارد نامزد اسکار شدند، اما پل نیومن افتخار نامزدی در بخش کارگردانی را به دست نیاورد. با این وجود جایزه گلدن گلاب را برای بهترین کارگردانی دریافت نمود.در سال ۱۹۶۹ نیومن و رابرت رد فورد، دو سوپر استار تاریخ سینما در کنار هم در فیلم " بوچ کسیدی و ساندنس کید " به ایفای نقش پرداختند که منجر به یک رکورد تاریخی در فروش فیلم شد. 
در طول دهه ۶۰ نیومن اوج و فرود های متعددی داشت. در کنار فیلمهای مشهوری چون " نیش " ۱۹۷۳ و "آسمانخراش جهنمی " ۱۹۷۴ در فیلمهای کمتر شناخته شده ای نظیر " زندگی قاضی روی بین " ۱۹۷۲ نیز بازی کرد. ۵ سال بعد نیومن در فیلم کلاسیک ستایش شده " اسلپ شات " نیز حضور یافت. 
بعد از مرگ تنها پسرش اسکات، در سال ۱۹۷۸ زندگی شخصی و حساسیت او در انتخاب فیلم هایش به کلی دستخوش تغییر شد. به عقیده اکثر منتقدین بازیگری او در دهه ۸۰ و پس از آن به اوج خود رسید. او در خود به آرامشی عجیب رسیده بود و این آرامش در فیلم " حکم " ۱۹۸۲ به خوبی مشاهده می شود. او با این فیلم برای ششمین بار نامزد جایزه بهترین بازیگر مرد اسکار شد. و در سال ۱۹۸۷ بالاخره اولین جایزه اسکارش را به خاطر بازی در فیلم " رنگ پول " ۱۹۸۶ دریافت کرد. اما به دلیل عدم حضور نیومن در مراسم اسکار، رابرت وایزر دوست او و کارگردان فیلم " کسی آن بالا مرا دوست دارد " برای دریافت جایزه از طرف نیومن به روی صحنه رفت. 
سینما تنها دغدغه نیومن نبود. او راننده ماشنهای مسابقه هم بود و شرکت مشترک نیومن- هاس را در سال ۱۹۸۲ تاسیس کرد. و بعدها به تنهایی یک شرکت محصولات غذایی نیز راه اندازی کرد که همه عوایدش صرف امور خیریه می شد. وی موسسه دیگری نیز برای حمایت از کودکان بی سرطانی تاسیس نمود. 
پل نیومن نه تنها به خاطر بازیهای افسانه ای، بلکه به خاطر کارهای نوع دوستانه و موفقیتهای همیشگی اش در امور تجاری هم شناحته شده است. او پنجاه سال در کنار جوانا، همسر وفادارش که بازیگر مقابل او در فیلم " تابستان داغ طولانی " بود در کانکتیکات زندگی کرد. 
نیومن در هشتمین دهه از زندگی پر فراز و نشیبش دیگر کمتر به مسابقات اتوموبیل رانی سرمی زد و بیشتر وقت خود را صرف موسسه های خیریه می نمود. وی در سال ۲۰۰۶ رستورانی نیز برای کمک به نیازمندان افتتاح کرد که بسیار به آن می بالید. 
در سال ۲۰۰۷ در اظهار نظری عجیب اعلام کرد که ابتکار و اعتماد به نفسش را برای بازی کردن از دست داده و بازیگری برای او کتابی است بسته شده. 
پل نیومن در سال ۱۹۹۵ از طرف مجله امپایر به عنوان نوزدهمین بازیگر تمام دوران و دوازدهمین بازیگر جذاب تاریخ سینما شناخته شد. 
نام نیومن همواره مترادف با طغیان و ضد قهرمان گرایی دهه ۶۰ و ۷۰ بود. 
سر انجام پول نیومن درسال 2008 به علت بیماری سرطان چشم از جهان بست . . . 

روجش شاد ، یادش گرامی . . .



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

زندگی‌نامه روبرت دنیرو . . . .

یکشنبه 8 اسفند 1389 08:50 ق.ظ

نویسنده : مهران نادری
ارسال شده در: بیوگرافی ،


زندگی‌نامه روبرت دنیرو . . . . 


 

اوایل زندگی 

رابرت دنیرو در هفدهم اوت سال ۱۹۴۳ در نیویورک بدنیا آمد. والدین رابرت هنرمند بوده‌اند. او کودکی‌اش را در محلهٔ «ایتالیای کوچک»[۳] نیویورک گذراند. ده ساله بود که کارش را با تئاتر آغاز کرد و در نمایشنامه «جادوگر شهر اُز» هنرنمایی کرد و بعدها به کلاس بازیگری لی استراسبرگ رفت و بازیگری را نزد او آموخت و بدین ترتیب بود که به بازیگری متد اکتینگ تبدیل شد، سبکی که مارلون براندو وجیمز دین آغازگران آن بودند و با رابرت دنیرو و داستین هافمن به اوج قدرت خود رسید. باید گفت که او بازیگری درونگراست و بازیهای تأثیرگذار او منبع الهام بسیاری از بازیگران بوده‌است. 

دوران بازیگری 

دنیرو خیلی زود با تیم مارتین اسکورسیزی و فرانسیس فورد کاپولا آشنا شد. این کارگردانان که همچون رابرت دنیرو اصل و ریشه‌ای ایتالیایی داشتند تصمیم بر ایجاد موجی از فیلم‌های انتقادی از سیستم سرمایه‌داری و جو بی‌خیالی حاکم بر آمریکا گرفتند. علمدار این موج کاپولا بود. اما مارتین اسکورسیزی و رابرت دنیرو تیم هماهنگی از آب درآمدند. فیلم‌های زیادی نیز تهیه و چند فیلم نیز کارگردانی کرده‌است مانند یک داستان برانکسی که فیلم بسیار زیبایی از آب در آمد. 



رابرت دنیرو در جشواره فیلم برلین 
مارلون براندو در مورد او گفته‌است: «به گمان من حتی خود دنیرو هم نمی‌داند که تا چه حد مهارت دارد.» او در سال ۲۰۰۸ جایزه دوربین طلایی را به خاطر یک عمر حضور جاودان در عرصه سینما تحت عنوان شاهکار جهانی در برلین از دستان مارتین اسکورسیزی دریافت کرد. باید گفت که مارلون براندو و دنیرو دو نفری بودند که به خاطر بازی درخشانشان در نقش دون ویتو کورلئونه موفق به دریافت جایزه اسکار گشتند که از دیدگاه بسیاری از منتقدان ماندگارترین نقش تاریخ سینماست . بسیاری از منتقدان او را تواناترین بازیگر تاریخ سینما می‌دانند و این هیچ اغراق و بزرگنمایی نیست زیرا دنیرو در بسیاری از ژانرهای سینمایی نقش آفرینی کرده است برای مثال می‌توان در سینمای وحشت آثاری همچون فرانکشتاین و موهبت الهی را نام برد و در سینمای کمدی هم شاهکاری همچون سلطان کمدی را که درآن مقابل غول دنیای کمدی آن عصر یعنی جری لوئیس نقش آفرینی می‌کند را نام برد و آثار دیگری همچون ملاقات با والدین و ملاقات با فاکرها و در ژانر ورزشی هم وی در اثر جاودان مارتین اسکورسیزی یعنی گاو خشمگین نقش آفرینی کرده است که از دیدگاه بسیاری از صاحب نظران سینمایی بهترین اثر ورزشی سینماست[۲] و همچنین از دیدگاه AFI (انیستیتوی فیلم آمریکا) پس از همشهری کین، پدرخوانده و کازابلانکا بهترین فیلم تاریخ سینما است[http//www.afi.com] اما در سبک گانگستری هم دنیرو شاهکاری دیگر همچون رفقای خوب اثر اسکورسیزی و تسخیرناپذیران اثر بیاد ماندنی برایان دی پالما را داراست. 

مروری بر چند فیلم 



رابرت دنیرو در فیلم مخمصه 
مهم‌ترین فیلم‌های رابرت دنیرو را اسکورسیزی کارگردانی کرده‌است و شاید بتوان بازی دنیرو در نقش «تراویس بیکل» را الگویی برای کل بازیگری وی در نظر گرفت. عنوان این فیلم راننده تاکسی بود و دنیرو در نقش یک سرباز از جنگ برگشته که بعلت بیداری ذهنی و دیدن زندگی کثیف مردم قادر به خوابیدن نیست در مؤسسه تاکسی‌رانی مشغول بکار می‌شود و با دردمندی حاضر به مسافرکشی شبانه در محله «هارلم» نیویورک می‌شود. تراویس پس از اندکی متوجه فجایعی که در خیابان‌ها و در بطن مردم در جریان است می‌شود و با وجود حالت انفعالی که دارد تصمیم به برطرف کردن این مشکلات می‌نماید. روشهای او خشونت بار است و نهایتاً تنها قادر به بازگردانیدن جودی فاستر (که در سن ۱۴ سالگی نقش یک فاحشه را بازی می‌کرد) به خانه می‌گردد. حس انزوای تراویس تا مدتهای مدیدی بر بازی دنیرو سنگینی می‌کرد. البته دنیرو بازیگری چیره دست است و با ایفای نقشهای متفاوتی پس از این فیلم سعی در دور شدن از کارکتر تراویس داشت. 

دنیرو برای بازی در نقش جیک لاموتا (بوکسور موفق آمریکایی در دهه ۱۹۴۰ و اواسط ۱۹۵۰)در فیلم گاو خشمگین برنده اسکار بازیگری گردید. او برای ایفای نقش جیک لاموتا ۲۵ کیلوگرم وزن اضافه کرد و ضرب المثل بازیگری گردید. [۱] فیلمهای خوب دنیرو بسیارند. روزی روزگاری در آمریکا یک اودیسه بود. شکارچی گوزن یک فیلم انتقادی محشر از جنگ ویتنام بود. بیداری‌ها فیلمی در مورد یک بیمار فلج ذهنی بود که دنیرو نقش او را بخوبی ایفا کرد. تنگه وحشت یک فیلم تکان دهنده در مورد وحشت از انتقام بود. دنیرو برای این فیلم دندان‌های خود را با اورتودنسی به هم ریخت و تنش را با جوهر گیاهی (که بعدها جذب بدن می‌شد) کلاً خالکوبی کرد تا نقش یک جنایت کار جنسی را بازی کند. دنیرو در بیش از هشتاد فیلم بازی کرده‌است. دنیرو همچنان در حال بازی در فیلم‌های مختلف است. جدیداً در فیلم‌های اسکورسیسی بازی نکرده‌است. او توانست بر بیماری پروستات خود غلبه کند. در فهرست جدید موسسه فیلم آمریکا که در سال 2007 منتشر شد فیلم گاوخشمگین در رده 4 امین فیلم برتر تاریخ سینما قرار گرفت. او همکنون 66 ساله است و همچنان باقدرت به کار خود ادامه می‌دهد. درسالهای اخیردر ایران تماشاگران، بسیاری از آثار او را از طریق شبکه ویدئویی تماشا کرده اند .دوبلورهای او تاکنون مرحوم ایرج ناظریان، حسین عرفانی، بهرام زند، منوچهر اسماعیلی، خسرو خسروشاهی، چنگیز جلیلوند و منوچهر والی زاده بوده اند.



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: یکشنبه 8 اسفند 1389 08:53 ق.ظ

نگاهی به زندگی چارلی چاپلین (۱۹۷۷-۱۸۸۹)

یکشنبه 8 اسفند 1389 08:47 ق.ظ

نویسنده : مهران نادری
ارسال شده در: بیوگرافی ،


نگاهی به زندگی چارلی چاپلین (۱۹۷۷-۱۸۸۹) 



 

چارلز اسپنسر چاپلین، كمدین افسانه‌ای سینما، شانزدهم آوریل ۱۹۸۹ در لندن و در خانواده‌ای تئاتری به دنیا آمد. او بازیگری، كارگردانی، تهیه‌كنندگی، فیلمانه‌نویسی و حتی آهنگسازی فیلم‌هایش را شخصاً انجام می‌داد. زندگی حرفه‌ای او از كودكی در صحنه‌ی تئاترهای لندن تا زمان مرگش بیش از ۷۰ سال ادامه داشت. دوران كودكی او در فقر و تنهایی سپری شد چون كه در دو سالگی پدر و مادرش از هم جدا شدند و پدرش كه به سختی او را به یاد می‌آورد چند سال بعد مرد. مادرش كه بازیگری پركار بود، مبتلا به نوعی بیماری حنجره شد و چاره‌ای نداشت جز این كه كار تئاتر را رها كند. اما قبل از آن، پسر ۵ ساله‌اش چارلی شانس بازی در نمایش را كنار او داشت كه با خواندن آهنگ معروفی مورد تشویق زیادی قرار گرفت. 
مادر او خیاطی را در پیش گرفت تا مخارج زندگی چارلی و پسر دیگرش سیدنی را تأمین كند. در سال ۱۹۰۰ چارلی در یازده سالگی همراه برادرش در نمایش پانتومیمی بنام «سیندرلا» بازی كرد و از آن موقع تصمیم گرفته بود كه بازیگری را حرفه‌ای دنبال كند. 
سیدنی چاپلین چند سال بعد برای پیوستن به نیروی دریایی آنها را ترك كرد. چارلی با مادرش كه دچار بیماری روحی شدیدی شده بود در منطقه فقیرنشین لندن به وسیله درآمد اندك برادرش زندگی می‌كرد و برای مراقبت از مادرش درس را رها كرد چون نمی‌خواست كسی به بیماری روانی او پی ببرد ولی وقتی اطرافیان متوجه وضعیت وخیم او شدند، او را در بیمارستان بستری كردند كه تا سی سال دیگر با همان شرایط به زندگی ادامه داد. چاپلین در هفده سالگی به عنوان دلقك به گروه طنز «فرد كارنو» (Fred Karno) پیوست و ستاره نمایش های آن شد. او و گروه كارنو برای اولین تور آمریكا در سال ۱۹۱۰ پا به آن كشور گذاشتند و در شهرهای مختلف نمایش اجرا كردند. 
در این گروه، «استنلی جفرسون» (Stanly Jefferson) كه بعدها با نام «استن لورل» معروف شد با چاپلین هم بازی بود. «استن لورل» به انگلستان برگشت اما چاپلین كه شیفته‌ی آمریكا، پیشرفت سریع و محیط شادش شده بود در آن كشور ماند. سه سال بعد كارگردان جوانی به اسم «مك سنات» (Mack Sennat) بازی چاپلین را دید و به او پیشنهاد كرد با استودیوی فیلمسازی‌اش «كی استون» همكاری كند. چاپلین برخلاف میلی باطنی و ابتدا بیش تر به خاطر حقوقش قبول كرد و به این ترتیب وارد هالیوود شد. 
مسیر حرفه‌ای او از ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ در استودیوهای مختلف «كی استون» شروع شد، جایی كه خیلی زود هنر و صنعت فیلمسازی را فرا گرفت. چارلی چاپلین در اولین فیلم هایش كه توجه چندانی را جلب نكرد مثل همه بازیگرها، ظاهری معمولی داشت تا اینكه خیلی اتفاقی تركیبی از شلوارهای گشاد و كفشهای بزرگ، كت تنگ و كلاه لبه‌دار را امتحان كرد كه به نظرش عالی رسید و تبدیل به همان شخصیت دوست داشتنی شد كه همه می‌شناسند و با آن به اوج شهرت رسید. 
اولین سال فعالیتش برای «سنات» فیلم‌های كوتاه زیادی ساخت كه بسیار موفق بودند. تصویری كه امروز از چاپلین از یادها مانده، محصول همین دوره است. در سال ۱۹۱۶ او قراردادی با شركت فیلمسازی Mutual بست تا دوازده فیلم كوتاه كمدی بسازد و تمام آنها را در طول یك دوره هجده ماهه تهیه كرد. چاپلین بعدها گفت كه زمان فعالیتش در این شركت شادترین دوره كاری‌اش بوده و تجربیات زیادی هم كسب كرده است. 
به دنبال آن استودیوی اختصاصی و كمپانی تولید فیلم خودش را در هالیوود سال ۱۹۱۸ راه‌اندازی كرد و این باعث شد تا حد زیادی كنترل مالی و هنری محصولاتش را شخصاً به عهده بگیرد. با استفاده از همین استقلال كه به تدریج بیش تر می‌شد، زیباترین صحنه‌ها را خلق كرد كه خارج از محدودهٔ زمان همیشه تأثیر گذارند و پیامی كه پشت ظاهر سرگرم كننده آنها نهفته است انگار در هیچ برهه‌ای از تاریخ كهنه نمی‌شود. 
در سال ۱۹۱۵ او «ولگرد» افسانه‌ای‌اش را خلق كرد، اولین كمدی تلخ و شیرین او با پایانی باز كه در آن قهرمان خانه به دوش قصه، تنها و ناكام در عشق به شیوهٔ مخصوص خودش قدم می‌زند. چنین شخصیتی با ویژگی‌های ظاهری و خصوصیات اخلاقی ویژه‌اش به نوعی در فیلم های بعدی چاپلین هم حضور دارد. آوراگی و دربدری كه چاپلین هنگام كودكی تجربه كرده بود مایه اصلی فیلم های اجتماعی تند وتیز او را تشكیل می‌داد. او در سن كم علاوه بر این كه زندگی در نوانخانه‌ها را تجربه كرده بود، بارها مجبور شد كنار خیابان بخوابد و در آشغالها دنبال غذا بگردد. شاید به خاطر همین تجربه‌های تلخ شخصی است كه بازی او در این قالب تا این حد باورپذیر است. 
در سال ۱۹۱۹ چاپلین همراه با همكارانش مثل «مری پیكفورد» (Mary Pickford)، «داگلاس فیربنكز» (Douglas Fairbanks) و «دی گریفیت» (D.Griffith)، اتحادیه هنرمندان را بنیانگذاری كرد كه تا اوایل دهه پنجاه رئیس آن بود. این اتحادیه با این هدف تشكیل شد تا از افزایش قدرت سرمایه‌گذاران در توسعه استودیوهای هالیوود جلوگیری شود. این حركت،آزادی چاپلین و فیلمسازان همفكر او را تثبیت می‌كرد. در آن دوران چاپلین دیگر ستاره بین‌المللی بود كه فیلم هایش مثل «مهاجر»، (۱۹۱۷)، «كودك» (۱۹۲۱) و «روز دستمزد» (۱۹۲۲) موفقیت‌های تجاری شگرفی كسب كرده بودند. 
چاپلین درباره فیلم مهاجر گفت «هیچ كدام از دیگر فیلم هایی كه ساخته‌ام به اندازهٔ این یكی خودم را متأثر نكرده است». «مهاجر» كمدی فوق‌العاده‌ای است كه احتمالاً بیشتر با صحنه‌ای از آن در یادها مانده است كه در آن مهاجران به مجسمه آزادی خیره می‌شوند. از آن موقع تاكنون این صحنه بارها در فیلمهای مختلف تقلید شده است. یكی از این نمونه‌ها در فیلم «پدرخوانده ۲» (۱۹۷۲) ساختهٔ فرانسیس فورد كاپولا وجود دارد. هنر چاپلین هیچ جا بهتر و واضح‌تر از این صحنه مشخص نمی‌شود. 
اولین كمدی بلند چاپلین و شاهكار او «كودك» بود؛ فیلمی به یاد ماندنی كه در آن ولگردی، بچه گمشده‌ای را پیدا می‌كند و می‌خواهد او را بزرگ كند. واضح است که فیلم كودك از داغدیدگی خود چاپلین هم سرچشمه می‌گرفت چون اولین پسر او چند روز بعد از تولد و چند هفته قبل از شروع ساخت این فیلم مرده بود و شاید این موضوع روی تلخی فضای فیلم نادانسته تأثیر گذاشت ولی كمبود عواطف و نگرانی‌های اجتماعی را استادانه به تصویر می‌كشد. در این اپیزود، چاپلین ولگردی است كه از بچهٔ بی‌خانمانی، با بازی حیرت‌آنگیز بازیگر چهارساله «جكی كوگان» (Jakie Coogan) مراقبت می‌كند. 
در یكی از بهترین صحنه‌های ساختهٔ چاپلین و شاید حتی تمام دوران فیلم صامت، چارلی در تعقیب ماشینی كه بچه را به پرورشگاه می‌برد، با تمام قدرت روی سقف خانه می‌دود و نمی‌خواهد از او جدا شود. پشت طنز سیاه این صحنه، احساسی لطیف پنهان است. در آن سال ها، كودكان مهاجر و آواره حاصل از جنگ جهانی اول در خاطره همه مردم بودند. همین طور كسانی كه برای عزیزان از دست داده خود در جنگ داغدار بودند و یا به هر شكلی جنگ سرنوشتشان را وارد مسیر تازه‌ای كرده بود از فیلم «كودك» بسیار استقبال كردند. 
زندگی افرادی مثل چاپلین، امروزه به وسیله دانشمندان علوم اجتماعی مطالعه می‌شود. آن ها دریافته‌اند كودكانی كه در معرض بی‌خانمانی و به تبع آن، تنش‌های اجتماعی قرار می‌گیرند همگی به سرنوشت واحدی دچار نمی‌شوند. 
در حالی كه بعضی از آنها در آینده قشر آسیب‌پذیر جامعه را تشكیل می‌دهند، برخی دیگر از این بچه‌ها مثل چاپلین زیرك و مبتكر می‌شوند. 
چارلی چاپلین با این كه در كار حرفه‌ای خود روز به روز موفق‌تر می‌شد ولی زندگی خانوادگی‌اش دستخوش ناملایمات بود. دو ازدواج نخست او به جدایی ختم شد اولین بار با بازیگری بنام «میلدرد هریس» (Mildred Harris) و بار دوم با بازیگر دیگری، «لیتا گری» (Lita Grey) ازدواج كرد. 
بعد از مدتی با «پائولتا گادارد» (Paulette Goddard) كه در فیلم «عصر جدید» بازی می‌كند ازدواج كرد كه بعد از آن كه هر دو به موفقیت و شهرت بیشتری رسیدند از هم جدا شدند. چهارمین ازدواجش در سال ۱۹۴۳ با «اونا اونیل» (Oona Oneil) دختر نمایشنامه نویس معروف «ایگن اونیل» با ثبات‌ترین بود كه تا زمان مرگش ادامه پیدا كرد. «اونا اونیل» بعد از مدتی هنرپیشگی را رها كرد و شاید همین، باعث دوام ازدواج آنها شد چون چاپلین برخلاف ازدواج های گذشته‌اش این بار همسرش را رقیب خودش نمی‌دید. چارلی چاپلین و اونا اونیل هشت فرزند داشتند. یكی از آنها «جرالدین چاپلین» است كه حرفه والدینش را در پیش گرفت و مهم‌ترین نقشی كه ایفا كرده در فیلم «دكتر ژیواگو» (۱۹۶۵) ساخته «دیوید لین» (David Lean) در نقش تانیا است.



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: یکشنبه 8 اسفند 1389 08:51 ق.ظ

تحلیلی بر پرتقال کوکی شاهکار استنلی کوبریک

جمعه 6 اسفند 1389 09:39 ب.ظ

نویسنده : مهران نادری
ارسال شده در: نقد فیلم ،


تحلیلی بر پرتقال کوکی شاهکار استنلی کوبریک 


پرتقال کوکی (A Clockwork Orange) : نام فیلم
استنلی کوبریک: نویسنده و کارگردان
ژانر:علمی تخیلی / فانتزی 
مالکوم مک داویل، پاتریک مگی، آدریان کاری: بازیگران
درجه فیلم: X (به خاطر خشونت بالا و تصاویر نامناسب)، البته در جه این فیلم بعد از اکران عمومی در سراسر دنیا به R تغییر پیدا کرد.
پرتقال کوکی داستانی علمی تخیلی است که از روی کتابی با همین عنوان اقتباس شده است. این کتاب در سال ۱۹۶۲ توسط آنتونی برگس نوشته شده است. نسخه سینمایی این فیلم با کارگردانی و کمک در تهیه و نویسندگی استنلی کوبریک ساخته شد. همچنین ستاره این فیلم مالکوم مک داویل است که شخصیتی نا به هنجار را به تصویر می کشد. او رهبر گروهی از جوانان آشوبگر است و انواع جنایت ها را مرتکب می شود.

داستان: 

آلکس جوان ناهنجار و ضد اجتماعی است که رهبری گروهی از جوانان مانند خود را بر عهده دارد او انواع جنایات را مرتکب می شود و در این بین به خاطر یک مورد قتل دستگیر می شود و به زندان (مرکزی برای درمان خلافکاران) فرستاده می شود تا در آنجا تحت روش های مدرن درمان شود…
استنلی کوبریک کارگردان فیلم پرتقال کوکی یکی از افرادی است که اعتقاد دارند که بشر در زندگی زمینی و مادی می تواند به حد کمال برسد. او تلاش بسیار کرد تا این اعتقاد را در فیلم مورد بحث، به تصویر بکشد. این نظریات در گفته ها و دیالوگ های شخصیت اصلی فیلم مشهود و نمایان بود.

درباره فیلم: 

وقتی که در مراحل ساخت صحنه لودویکو (درمان آلکس که بر روی چشم او انجام می شد) در حال ضبط بود، قرنیه چشم او خراشیده شد و به طور موقت بینایی خود را از دست داد. به خاطر همین مشکل صحنه بعدی که آلکس باید در آن چشمان خود را باز می کرد تنها فیلم نبود بلکه دکتر واقعی نیز در آنجا حاضر بود تا مالکوم چشمانش را باز کند و مشخص شود که خطر به طور کامل رفع شده است. همچنین مک داویل رنج و درد زیادی را به خاطر ضربه ای که به دنده اش در طول فیلمبرداری وارد شده بود تحمل کرد.

کارگردانی: 

استنلی کوبریک کارگردان فیلم پرتقال کوکی یکی از افرادی است که اعتقاد دارند که بشر در زندگی زمینی و مادی می تواند به حد کمال برسد. او تلاش بسیار کرد تا این اعتقاد را در فیلم مورد بحث، به تصویر بکشد. این نظریات در گفته ها و دیالوگ های شخصیت اصلی فیلم مشهود و نمایان بود.
کارگردان بین تاریخ سپتامبر ۱۹۷۰ تا آوریل ۱۹۷۱ این فیلم را تهیه کرد و در کارنامه اش این فیلم به عنوان سریع ترین اثر قرار گرفت.

درباره روح داستان: 

یکی از مهمترین سوالاتی که درباره این فیلم مطرح می شود تعریف خوبی در کلام نویسنده کتاب پرتقال کوکی و دیگر کتاب های برگس است. بعد از انجام کارهای “نفرت درمانی” آلکس به یکی از افراد مطلوب و معمولی جامعه تبدیل می شود اما این اتفاق بدون انتخاب او رخ می دهد. او فرد خوبی می شود اما غیر ارادی و ماشینی، مانند لقبش: پرتقال کوکی…
هر چند جان بی واتسون رفتار گرایی را محدود و شرطی کرده است، اسکینر درباره تغییر رفتار استدلال آورده (فراگیری تکنیک های پاداش و تنبیه و یا سیستم چماق و هویج) از نظر اسکینر این کلید رسیدن به جامعه مطلوب است.
در زندان، کشیش حاضر، در هنگام انجام تکنیک لودویکو به آلکس میگوید که خوبی باید از درون رخ دهد.
دیگر موضوع مهم و اصلی مطرح شده در این فیلم غضب در برابر روانشناسی رفتاری است. برگس برای ناپسند خواندن رفتارگرایی به سراغ آثار اسکینر رفت. Beyond Freedom and Dignity (آنسوی آزادی و مقام) خطرناک ترین کتابی که اسکینر نوشته است. هر چند جان بی واتسون رفتار گرایی را محدود و شرطی کرده است، اسکینر درباره تغییر رفتار استدلال آورده (فراگیری تکنیک های پاداش و تنبیه و یا سیستم چماق و هویج) از نظر اسکینر این کلید رسیدن به جامعه مطلوب است. (در این رابطه کتاب Walden Two که داستانی خیالی اثر اسکینر است را مطالعه کنید.)
سینماگر و نویسنده بلژیکی، آنتونی بوچن، به مسئله جرم شناسی و موضوعی که در اثر درمان لودویکو شکل میگیرد اشاره می کند. او در تعریف این روش درمانی می گوید که این روش و راهکاری است برای از بین بردن بدی و جنایت در جوامع.
در نهایت کوبریک به خاطر تمرین های فاشیستی عذر خواهی نکرد اما به سادگی دیدگاهش درباره آینده جامعه ما و اینکه چگونه این جوامع از خشونت تغذیه می کنند را بیان نمود.

نقد منتقدان: 

این فیلم در نظر منتقدان بسیار متفاوت است و اصولا این اتفاق برای فیلم های بزرگ همیشه رخ میدهد. در سایت هایی که نظرات این افراد را یک جا جمع آوری کرده اند می توانیم امتیاز های متفاوتی را شاهد باشیم که به این فیلم داده شده است. از امتیاز ۱۰۰ که کاملترین است تا امتیاز بسیار ضعیف ۲۰.
منتقد آریزون دیلی استار درباره این فیلم نظر مثبتی دارد. او می نویسد که شاید پرتقال کوکی بزرگترین اثر کوبریک باشد که در آن برای مخاطبینش از اهمیت جامعه گفته است.
امانوئل لوی هم درباره اثر بزرگ کوبریک می گوید: فیلم بلند پروازانه ای که منتقدان و تحلیلگران آن را نفهمیدند و تنها خشونت بالای فیلم را دیدند.
تماشایی، اپرا گونه، رنگی و بدیع، این تعریف منتقد مجله اسلنت از این فیلم است.
اما در میان این نقد ها هستند منتقدانی که بسیار فیلم را ستوده اند و یا خیلی از آن بد گویی کرده اند که نمونه ای از آن نقد نویسنده شیکاگو ریدر است که این گونه مینویسد:
فیلمی بسیار بد، عوام فریب و پر از ایراد و نقص و ضعیف که البته مورد علاقه عوام قرار گرفته است. شاید این لذت عمومی به خاطر این است که فیلم درباره مسائل اخلاقی موقعیت مشخصی را ترسیم نمی کند.
نقد هایی کاملا مخالف این نوشته هم بسیار یافت می شود و منتقدانی که فیلم را بسیار ستوده اند هم کم نیستند که اتفاقا نام های بزرگی هم در میان آنها دیده می شود. در میان نویسندگانی که نظر مثبت در باره پرتقال کوکی داشته اند این که فیلم یکی از بهترین و بزرگترین آثار کوبریک است مشترک بود. البته همه آنها خشونت بالای فیلم را انکار نکرده اند. این فیلم به دلیل همین خشونت در زمان حیات کوبریک فرصت اکران در انگلستان را پیدا نکرد و این اتفاق بعد از مرگ سازنده افتاد




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نامزد های اسکار 2011 به زبان انگلیسی

جمعه 6 اسفند 1389 04:01 ب.ظ

نویسنده : مهران نادری
ارسال شده در: اخبار ،

Best Motion Picture of the Year

: Nominees
127 Hours (2010): Christian Colson, Danny Boyle, John Smithson
Black Swan (2010): Mike Medavoy, Brian Oliver, Scott Franklin
The Fighter (2010): David Hoberman, Todd Lieberman, Mark Wahlberg
Inception (2010): Christopher Nolan, Emma Thomas
The Kids Are All Right (2010): Gary Gilbert, Jeffrey Levy-Hinte, Celine Rattray
The King's Speech (2010): Iain Canning, Emile Sherman, Gareth Unwin
The Social Network (2010): Scott Rudin, Dana Brunetti, Michael De Luca, Ceán Chaffin
Toy Story 3 (2010): Darla K. Anderson
True Grit (2010): Ethan Coen, Joel Coen, Scott Rudin
Winter's Bone (2010): Anne Rosellini, Alix Madigan

Best Performance by an Actor in a Leading Role

Nominees
Javier Bardem for Biutiful (2010)
Jeff Bridges for True Grit (2010)
Jesse Eisenberg for The Social Network (2010)
Colin Firth for The King's Speech (2010)
James Franco for 127 Hours (2010)

Best Performance by an Actress in a Leading Role

Nominees
Annette Bening for The Kids Are All Right (2010)
Nicole Kidman for Rabbit Hole (2010)
Jennifer Lawrence for Winter's Bone (2010)
Natalie Portman for Black Swan (2010)
Michelle Williams for Blue Valentine (2010)

Best Performance by an Actor in a Supporting Role

Nominees
Christian Bale for The Fighter (2010)
John Hawkes for Winter's Bone (2010)
Jeremy Renner for The Town (2010)
Mark Ruffalo for The Kids Are All Right (2010)
Geoffrey Rush for The King's Speech (2010)

Best Performance by an Actress in a Supporting Role

Nominees
Amy Adams for The Fighter (2010)
Helena Bonham Carter for The King's Speech (2010)
Melissa Leo for The Fighter (2010)
Hailee Steinfeld for True Grit (2010)
Jacki Weaver for Animal Kingdom (2010)

Best Achievement in Directing

Nominees
Darren Aronofsky for Black Swan (2010)
Ethan Coen, Joel Coen for True Grit (2010)
David Fincher for The Social Network (2010)
Tom Hooper for The King's Speech (2010)
David O. Russell for The Fighter (2010)

Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen

Nominees
Another Year (2010): Mike Leigh
The Fighter (2010): Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson, Keith Dorrington
Inception (2010): Christopher Nolan
The Kids Are All Right (2010): Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg
The King's Speech (2010): David Seidler

Best Writing, Screenplay Based on Material Previously Produced or Published

Nominees
127 Hours (2010): Danny Boyle, Simon Beaufoy
The Social Network (2010): Aaron Sorkin
Toy Story 3 (2010): Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit (2010): Joel Coen, Ethan Coen
Winter's Bone (2010): Debra Granik, Anne Rosellini

Best Animated Feature Film of the Year

Nominees
How to Train Your Dragon (2010): Dean DeBlois, Chris Sanders
The Illusionist (2010): Sylvain Chomet
Toy Story 3 (2010): Lee Unkrich

Best Foreign Language Film of the Year

Nominees
Biutiful (2010): Alejandro González Iñárritu(Mexico)
Dogtooth (2009): Giorgos Lanthimos(Greece)
In a Better World (2010): Susanne Bier(Denmark)
Incendies (2010): Denis Villeneuve(Canada)
Outside the Law (2010): Rachid Bouchareb(Algeria)

Best Achievement in Cinematography

Nominees
Black Swan (2010): Matthew Libatique
Inception (2010): Wally Pfister
The King's Speech (2010): Danny Cohen
The Social Network (2010): Jeff Cronenweth
True Grit (2010): Roger Deakins

Best Achievement in Editing

Nominees
127 Hours (2010): Jon Harris
Black Swan (2010): Andrew Weisblum
The Fighter (2010): Pamela Martin
The King's Speech (2010): Tariq Anwar
The Social Network (2010): Kirk Baxter, Angus Wal

Best Achievement in Art Direction

Nominees
Alice in Wonderland (2010): Robert Stromberg, Karen O'Hara
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010): Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception (2010): Guy Hendrix Dyas, Larry Dias, Douglas A. Mowat
The King's Speech (2010): Eve Stewart, Judy Farr
True Grit (2010): Jess Gonchor, Nancy Haigh

Best Achievement in Costume Design

Nominees
Alice in Wonderland (2010): Colleen Atwood
I Am Love (2009): Antonella Cannarozzi
The King's Speech (2010): Jenny Beavan
The Tempest (2010/II): Sandy Powell
True Grit (2010): Mary Zophres

Best Achievement in Makeup

Nominees
Barney's Version (2010): Adrien Morot
The Way Back (2010): Edouard F. Henriques, Greg Funk, Yolanda Toussieng
The Wolfman (2010): Rick Baker, Dave Else

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score

Nominees
127 Hours (2010): A.R. Rahman
How to Train Your Dragon (2010): John Powell
Inception (2010): Hans Zimmer
The King's Speech (2010): Alexandre Desplat
The Social Network (2010): Trent Reznor, Atticus Ross

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Song

Nominees
127 Hours (2010): A.R. Rahman, , Dido("If I Rise")
Country Strong (2010): Tom Douglas, Hillary Lindsey, Troy Verges("Coming Home")
Tangled (2010): Alan Menken, Glenn Slater("I See the Light")
Toy Story 3 (2010): Randy Newman("We Belong Together")

Best Achievement in Sound Mixing

Nominees
Inception (2010): Lora Hirschberg, Gary Rizzo, Ed Novick
The King's Speech (2010): Paul Hamblin, Martin Jensen, John Midgley
Salt (2010): Jeffrey J. Haboush, William Sarokin, Scott Millan, Greg P. Russell
The Social Network (2010): Ren Klyce, David Parker, Michael Semanick, Mark Weingarten
True Grit (2010): Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff, Peter F. Kurland

Best Achievement in Sound Editing

Nominees
Inception (2010): Richard King
Toy Story 3 (2010): Tom Myers, Michael Silvers
TRON: Legacy (2010): Gwendolyn Yates Whittle, Addison Teague
True Grit (2010): Skip Lievsay, Craig Berkey
Unstoppable (2010): Mark P. Stoeckinger

Best Achievement in Visual Effects

Nominees
Alice in Wonderland (2010): Ken Ralston, David Schaub, Carey Villegas, Sean Phillips
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010): Tim Burke, John Richardson, Christian Manz, Nicolas Aithadi
Hereafter (2010): Michael Owens, Bryan Grill, Stephan Trojansky, Joe Farrell
Inception (2010): Chris Corbould, Andrew Lockley, Pete Bebb, Paul J. Franklin
Iron Man 2 (2010): Janek Sirrs, Ben Snow, Ged Wright, Daniel Sudick

Best Documentary, Features

Nominees
Exit Through the Gift Shop (2010): Banksy, Jaimie D'Cruz
GasLand (2010): Josh Fox, Trish Adlesic
Inside Job (2010): Charles Ferguson, Audrey Marrs
Restrepo (2010): Tim Hetherington, Sebastian Junger
Waste Land (2010): Lucy Walker, Angus Aynsley

Best Documentary, Short Subjects

Nominees
Killing in the Name (2010): Jed Rothstein
Poster Girl (2010): Sara Nesson, Mitchell Block
Strangers No More (2010): Karen Goodman, Kirk Simon
Sun Come Up (2010): Jennifer Redfearn, Tim Metzger
The Warriors of Qiugang (2010): Ruby Yang, Thomas Lennon

Best Short Film, Animated

Nominees
Day & Night (2010): Teddy Newton
The Gruffalo (2009) (TV): Jakob Schuh, Max Lang
Let's Pollute (2011): Geefwee Boedoe
The Lost Thing (2010): Shaun Tan, Andrew Ruhemann
Madagascar, a Journey Diary (2010): Bastien Dubois

Best Short Film, Live Action

Nominees
The Confession (2010/IV): Tanel Toom
The Crush (2010): Michael Creagh
God of Love (2010): Luke Matheny
Na Wewe (2010): Ivan Goldschmidt
Wish 143 (2009): Ian Barnes, Samantha Waite



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: جمعه 6 اسفند 1389 04:08 ب.ظ

اسامی نامزد های اسکار 2011 به زبان فارسی

جمعه 6 اسفند 1389 03:54 ب.ظ

نویسنده : مهران نادری
ارسال شده در: اخبار ،


اسامی نامزدهای اسکار 2011 

 
"سخرانی پادشاه" به کارگردانی تانم هوپردر 12 بخش نامزد دریافت جایزه شده است. 

فیلم "شهامت" ساخته جوئل و اتان کوئن در 10 بخش و فیلم "آغاز" ساخته کریستوفر نولان و "شبکه اجتماعی"ساخته دیوید فینچر نیز در 8 بخش مختلف نامزد دریافت جایزه اسکار شده اند.

فهرست اسامی نامزدهای 24 بخش هشتاد و سومین دوره مراسم آکادمی اسکار بدین ترتیب است:

بهترین فیلم:

"قوی سیاه"، "مشت زن" ، "آغاز" ، حال بچه ها خوب است" ،"سخنرانی پادشاه"، "127 ساعت" ، "شبکه اجتماعی"،"داستان اسباب بازی 3" ، "شهامت"، "استخوان زمستان"

بهترین کارگردانی:

دارن آرونوفسکی، برای "قوی سیاه"، دیوید او راسل، برای "مشت زن"،تام هوپر، برای "سخنرانی پادشاه"، دیوید فینچر، برای "شبکه اجتماعی"، جول و اتان کوئن، برای "شهامت".

بهترین بازیگر نقش اول مرد:

خاویر باردم، برای "زیبا" ، جف بریجز، برای "شهامت"، جس اسینبرگ، برای "شبکه اجتماعی"، کالین فیرث، برای "سخنرانی پادشاه"، جیمز فرانکو، برای "127 ساعت".

بهترین بازیگر نقش مکمل مرد:

کریستین بل، برای "مشت زن"،جان هاوکس، برای "استخوان زمستان"، جرمی رنر، برای "شهر" ، مارک روفالو، برای "حال بچه ها خوب است"، جفری راش، برای "سخنرانی پادشاه".

بهترین بازیگر نقش اول زن:

آنت بنینگ، برای "حال بچه ها خوب است"،نیکول کیدمن، برای "لانه خرگوش" ، جنیفر لاورنس، برای "استخوان زمستان"، ناتالی پورتمن، برای "قوی سیاه"، میشل ویلیامز، برای "ولنتاین آبی" ،

بهترین بازیگر نقش مکمل زن:

امی آدامز، برای "مشت زن"، هلنا بونهم کارتر، برای "سخنرانی پادشاه"، ملیسا لئو، برای "مشت زن"، هیلی استینفیلد، برای "شهامت"، جکی ویور، برای "قلمرو پادشاهی حیوان"

بهترین فیلم نامه اقتباسی:

دنی بویل و سایمون بوفوی، برای "127 ساعت"،رون سورکین، برای "شبکه اجتماعی"، مایکل آرندت، برای "داستان اسباب بازی 3"، جوئل و اتان کوئن، برای "شهامت"،دبرا گرانیک و آنی راسلینی، برای "استخوان زمستان".

بهترین فیلم نامه غیر اقتباسی:

مایک لی، برای "سال دیگر" ، اسکات سیلور، پل تاماسی و اریک جانسون، برای "مشت زن"،کریستوفر نولان، برای "آغاز"، لیزا کولودنکو و استوارت بلومبرگ، برای "حال بچه ها خوب است"، دیوید سیدلر، برای "سخنرانی پادشاه".

بهترین فیلمبرداری:

متیو لیباتیک، برای "قوی سیاه"، والی فیستر، برای "آغاز"،دنی کوهن، برای "سخنرانی پادشاه"، جف کروننوت، برای "شبکه اجتماعی"، راجر دیکینز، برای "شهامت".

بهترین تدوین:

اندرو ویسبلوم، برای "قوی سیاه"، پاملا مارتین، برای "مشت زن"، طارق انور، برای "سخنرانی پادشاه"، جون هریس، برای "127 ساعت"، آنگوس وال و کیرک باکستر، برای "شبکه اجتماعی".

بهترین انیمیشن بلند:

"چگونه اژدهایتان را تربیت کنید" ،"شعبده باز" ، "داستان اسباب بازی 3".

بهترین طراحی هنری:

"آلیس در سرزمین عجایب" ، "هری پاتر و یادگاران مرگ، قسمت اول" ، "آغاز"، "سخنرانی پادشاه"، "شهامت".

بهترین طراحی لباس:

کالین آتوود، برای "آلیس در سرزمین عجایب"، آنتونلا کاناروتزی، برای "من عشق هستم" ، جنی بیوان، برای "سخنان پادشاه"، سندی پاول، برای "طوفان"، مری زوفرس، برای "شهامت".

بهترین مستند بلند:

"خروج از فروشگاه هدیه فروشی" ،"گسلند" ، "شغل درونی" ، "رسترپو" ، "زمین بایر" .

بهترین مستند کوتاه:

"کشتن به نام " ، "پوستر دختر"،" بیگانگان نه بیشتر" ، "طلوع خورشید" ، "جنگجویان کیگانگ"

بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان:

"زیبا" ساخته الخاندرو گونزالز ایناریتو از مکزیک، "سگ دندان"، ساخته یورگوس لانتیموس از یونان، "در یک دنیای بهتر" ساخته سوزان بیر از دانمارک، "آتش آفروزان" ساخته دنی وینو از کانادا، "خارج از قانون" ساخته رشید بوغریب از الجزایر.

بهترین چهره پردازی:

"نسخه بارنی"، "راه برگشت" ، "مرد گرگ نما"

بهترین موسیقی:

جان پاول، برای "چگونه اژدهایتان را تربیت کنید"، هانس زیمر، برای "آغاز"،الکساندر دسپلات، برای "سخنرانی پادشاه"، ای آر رحمان، برای "127 ساعت"، ترنت رزنور و آتیکاس راس، برای "شبکه اجتماعی".

بهترین صداگذاری:

"آغاز"، "سخنرانی پادشاه"، "سالت، "شبکه اجتماعی"، "شهامت".

بهترین جلوه های ویژه:

"آلیس در سرزمین عجایب"، "هری پاتر و یادگاران مرگ"، "آخرت" ، "آغاز"، "مرد آهنی 2"  
 



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: جمعه 6 اسفند 1389 04:02 ب.ظ

معرفی و نقد پیانو ( Piano )

جمعه 6 اسفند 1389 03:44 ب.ظ

نویسنده : مهران نادری
ارسال شده در: نقد فیلم ،



نام فیلم: پیانو 


ساخته شده  : ۱۲ نوامبر ۱۹۹۳ 
کارگردان: جین کمپیون
فیلمنامه نویس: جین کمپیون
سبک: درام/ رمانتیک
زمان: ۱۲۱ دقیقه
موسیقی متن: مایکل نایمن
بازیگران: هالی هانتر(آدا) ، سام نیل(استیوارت) ، هاروی کایتل(بینز)
جوایز: نخل طلای کن در سال ۱۹۹۳ به صورت اشتراکی با فیلم بدرود محبوب من اثر چن کایگه ، اسکار بهترین فیلمنامه در سال ۱۹۹۴(شصت و ششمین اسکار) ، اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن و بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سال ۱۹۹۴٫ جایزه بهترین کارگردانی از انستیتوی فیلم استرالیا در سال ۱۹۹۳٫
 
____________________________
پیانو، فیلمی که کارگردانش ، روز سی ام آوریل سال ۱۹۵۳ در نیوزلند به دنیا آمد ، و به خاطر همین برخی او را فیلمساز کشور نیوزلند معرفی می کنند ، برخی دیگر نیز به علت آن که محل تحصیل ، زندگی و محل ساخت فیلم هایش استرالیا است، او را کارگردانی استرالیایی می شناسند ، کارگردانی که از پدر و مادری  که هر دو از اهالی نمایش بودند متولد شد : مادرش ـ ادیت کمپیون ـ بازیگر و نویسنده و پدرش ـ ریچارد کمپیون ـ کارگردان اپرا و تئاتر، فرزندشان ـ جین کمپیون ـ نخست  به دانشگاه ویکتوریا رفت تا مردم شناسی بخواند، اما مدرک کارشناسی اش را در گرایش هنر گرفت، سپس به مدرسه هنر چلسی رفت و هنرهای زیبا را آنجا آموخت ، سرانجام با گرایش نقاشی از کالج هنر سیدنی فارق التحصیل شد ، علاقه اش به سینما او را ، اواخر دهه ی ۱۹۷۰ به تحصیل در کالج عالی سینما در استرالیا کشاند ، استرالیایی که سینمای آن تا سال ۲۰۰۰ بیشتر از هشتاد درصد در اختیار آمریکایی ها بود ، آماری که به اندازه کل فروش فیلم های آمریکایی در تمامی بازارهای دیگر دنیا است ، سینمایی که مانند قاره اش تنها بود و این تنهایی را شاید کشورهای مشترک المنافع انگلیسی زبان به او تحمیل می کردند ، اما جین کمپیون در همین تنهایی بود که توانست با اولین فیلم کوتاهش به نام (۱۹۸۲ Peel ) نخل طلای کن را در سال ۱۹۸۶ به دست آورد ، در اصل او در سال های دهه هشتاد فیلم های کوتاه زیادی را ساخت و اغلب فیلم هایش مورد تحسین جهانی قرار گرفت که از آن جمله می توان به فیلم هایی نظیر : لحظات بی  احساس (۱۹۸۳ Passionless Moments)، داستان یک دختر (۱۹۸۴ A Girl’s Own Story) ، اشاره کرد . او در سال های دهه ی هشتاد با انجمن زنان فیلمساز استرالیا همکاری داشت ، انجمنی که هدفش استقلال سینمای استرالیا بود . وی اولین فیلم بلندش را برای تلویزیون ساخت ، فیلمی با عنوان: دو دوست(۱۹۸۳ Two Friends ) و اولین فیلم بلند سینمایی اش را در سال ۱۹۸۹ تولید نمود، فیلمی با عنوان Sweetie (عزیزم)، کمدی سیاهی که واکنش های منتقدان را  به دنبال داشت ، در سال ۱۹۹۰ فرشته ای پشت میز من (An Angel at My Table)، را ساخت؛ فیلمی که جایزه ویژه هیأت داوران جشنواره ونیز را در همان سال نصیب خود کرد . 
پس از آن  پیانو (the piano) را در سال ۱۹۹۳ کارگردانی نمود ، پیانو تحسین جهانی را بر انگیخت و بیشترین جوایز را از جایزه بهترین فیلم کن گرفته تا اسکار بهترین فیلمنامه و بازیگر نقش اول و مکمل زن را دریافت کرد ، همچنین جایزه بهترین کارگردانی از انستیتوی فیلم استرالیا ، اما آنچه نام جین کمپین را آوازه دار تر نمود این بود که او تا سال ۱۹۹۴ دومین زن کارگردانی بود که توانست اسکار بهترین کارگردانی را نصیب خود  کند . ۱۹۹۶ The portrait of a lady   ،  سال ۱۹۹۹  Holy smoke ، سال ۲۰۰۳ In the cut  ، سال ۲۰۰۹ Britgh star، فیلم های های دیگری هستند که جین کمپیون پس از پر آوازه ترین اثرش ، یعنی پیانو ، کارگردانی کرده است ؛ اگرچه که هر کدام برای خود دنیایی را ترسیم نمودند و آوازه ای داشتند، اما هیچ کدامشان پیانو نشدند ، پیانو یی که کارگردانش در مصاحبه با میشل سیمنت درباره آن گفت : “من می خواستم احساس وحشت ناشی از روبه رو شدن با عناصر طبیعی را در تماشاچی خلق کنم چونکه فکر می کنم جوهر رمانتیسیسم است ، احترام به طبیعتی که از فکر من و تو وحتی از بشریت بزرگ تر است ” شاید همین احساس احترام است که سینمای جین کمپیون را سینمایی درام  ـ  رمانتیک ساخته است و همین سبک است که در پیانو قابلت قرائت های مختلف و دربیشتر مواقع لبریز از ابهام را به وجود آورده است ، قابلیت هایی که این فیلم را نزد منتقدان محبوب کرده است  و به قولی فیلم را ، فیلمی منتقد پسند نموده است . پیانو را می توان با توجه به آنچه خود کارگردان گفته است آمیزه ای تاثیر پذیر از داستان های عاشقانه ی نویسندگان زنِ دوران رمانتیسیسم؛ از جمله برونته و امیلی دیکنسون و روایت بلندی های بادگیر ، افسانه های پریان و پرنسِسان ، مباحث استعماری و خوانش فمینیستی ، دانست ؛ اگر چه که تصاویر این فیلم در اثبات مؤلفه های بالا توانا تر هستند ، اما نگاهی به خلاصه داستان فیلم نیز این احساس رمانتیک را تا حدودی مشخص می نماید:
آدا (هالی هانتر) که تا قبل از شش سالگی اش حرف می زده است ، زنِ لالی است که در یک ازدواج قراردادی با استیوارت (سام نیل) ، همراه با پیانو ی بسیار محبوبش و دخترش فلورا (آنا پاکویین)، به نیوزلند، محل زندگی استیوارت می رود. وقتی به نیوزلند می رسد ، استیوارت به همراه بینز (هاروی کایتل) و چند ساکن محلی (مائوری) به استقبال آدا ، پیانو و دخترش می آیند ، آدا آنجا متوجه می شود که نمی تواند پیانو ی خود را همراهش داشته باشد و علی رغم اصرار فراوانی که به استیوارت می کند ، پیانوی او را با خود نمی برند ، پیانویی که آدا اغلب اوقات زندگی اش را با آن می گذرانده است  و این مسأله شروع اختلاف و ناخوشایندی میان آدا و استیوارت است که منجر به سردی روابط آنها با یکدیگر می شود . بینز به استیوارت پیشنهاد معامله پیانو بایک زمین را می دهد ، معامله انجام می شود و آدا معلم پیانوی بینز می شود ، بینز در طول روزهایی که آدا به او تدریس می کند ، یک بار پیشنهاد عشقبازی را به او می دهد ،کاری که در پی آن آدا می تواند پیانو را پس بگیرد. در این میان نیز تعلق خاطری دو جانبه بین آدا و بینز اتفاق می افتد و استیوارت با مطلع شدن از این رابطه آدا را زندانی می کند و…
اما باید دانست ازدواج قراردادی یک پیانیست لال که همه وجودش در حس نواختنش متبلور می شود با یک بورژوای بی احساس که به عنوان  مظهر یک استعمار، دارای وسواس هرچه بیشتر به دست آوردن زمین است و پیانو تنها زمانی برای او ارزش دارد که بتواند آن را با زمین معاوضه کند و ارزش برایش به عنوان ارزش معامله مطرح است، نه ارزش مصرف و به طور کلی کاپیتالیستی استعمارگر است که نمی داند پیانو به چه کار می آید  و سپس یافتن محبت در مرد دیگری و البته شباهت دشت در بلندی های بادگیر به جنگل پیانو ، جریانی اتفاقی نیست ، اینها همانگونه که کارگردان در مصاحبه ی سوم آگوست ۱۹۹۹ خود با مجله cartmell  می گوید :” ناشی از دیدی است که وی از نیوزیلندی ها ، سواحل نا آرام؛ به ویژه شن های سیاه ساحل غربی و دنیای بکر و دست نایافتنی جنگل ها ، دارد؛ همه آن چیزی که وی را به یاد دشت های امیلی برونته می اندازد. از سوی دیگر فمینیسم به کار رفته در فیلم درست در تقابل با آن جریانی است که همزمان با پیانو در هالیوود شکل گرفته، جریانی که با نوعی نگاه مردانه (male gaze) و تحلیل روانکاوانه، زنان را در سینمای خود به تصویر می کشد؛ زنانی با جسم اروتیزه شده که از منظر نظریه ی نگاه مردانه تعیین کننده تخیلات فانتزی و جنسی هستند ، به عبارتی زن نگاه مردانه را دریافت نموده ، مطابق میل مردانه در می آید ، مرد می نگرد و زن نگریسته می شود . و این همان چیزی است که پیانو در تقابل با آن برخواسته ، در پیانو مرد ابژه نگاه است و قهرمان زن سوژه ای فعال ، به طور مثال برهنگی بینز در مقابل آدا ی پوشیده یکی از جلوه های این وارونه سازی است ، از سوی دیگر در سکانسی که آدا و استوارت با یکدیگر ازدواج می کنند ، آدا لباس سفید عروسی را روی لباس مشکی همیشگی اش می پوشد؛ کاری که به نوعی می خواهد قائم به شخصیت اصلی بودن آدا را به تصویر بکشد، درست در انتهای همین سکانس است که کلوزاپی از لنز دوربین عکاسیِ عکاسِ عروسی گرفته می شود که در ابتدا چشم خود عکاس و بعد چشم استیوارت است ، استیوارت به سمت محل عکس نگاه می کند که بر خلاف رویه معمول فیلمسازی ، نقطه ای که استیوارت به آن نگاه می کند نشان داده نمی شود ، در اینجاست که باید گفت نگاه مردانه شکسته می شود و به هدف نمی رسد . 
در پیانو دیگر مبحث های روانشناختی نیز جایگاه ویژه ای دارند ، طعنه به رابطه پیشاادیپی با نوع لباس پوشیدن فلورا ، که درست مانند مادرش است و همچنین (جریان جنسیت در مقابل حس مادرانه) با بیان آرزوها و احساسات زنانه و در ادامه ، نشان دادن (ابژه کوچک) لاکانی با تراولینگ نگاه های استیوارت از درزِ کلبه چوبیِ بینز به درون آن ، همان کلبه ای که یک بار دکمه لباس آدا در آن کنده می شود و از درز چوبی کف آن به پایین می غلتد و به روی استیوارت می افتد. 
از سوی دیگر حرف نزدن (لال بودن) آدا نیز فیلم را دچار نوعی عمق فلسفی و مفهومی کرده است ، به همین روی بسیاری از منتقدان بر روی این مسأله تامل فراوانی نموده اند ، جین کمپیون در مصاحبه ی خود با catmell در این خصوص می گوید : ”دوست داشتم ارتباطی عمیق تر با پیانو برقرار کنم، فکر کردم اگر قادر به تکلم نباشد؛ پیانو برای او اهمیت بیشتری خواهد داشت”. ما می دانیم جدا شدن از زبان و ادعای شناخت جهان از موضعی مستقل که حرف اساسی (دکارت) است ، تنها یک ادعا است ؛ به همین سبب توهم به کارگیری زبان به عنوان پدیده ای مستقل از مواضع اجتماعی جای خود را به نظریه ای می دهد که بر مبنای آن زبان به مثابه عنصری که ما در درون آن با جهان روبه رو می شویم، در شکل دهی (من) نقشی اساسی دارد.  به همین اعتبار آدا با حرف نزدن به نوعی ، وجودِ (من) را می شکند ، وجودی که در تصور استیوارت اسیر اوست ؛ به گونه ای که در ابتدای فیلم ، استیوارت به همراه گروهی از بومیان محلی عکس همسر سفارشی خود را مشاهده می کند که تا به حال او را از نزدیک ندیده و بعد از چند لحظه از قابی که عکس همسرش در آن است، به جای آینه استفاده می کند و در آن موهایش را صاف می نماید. درست همین جااست که آدا به عنوان یک شخص و یک تصور ذهنی ، در تصور استیوارت ، گویی اسیر اوست.
همچون دیگر فیلم های جین کمپیون ، نقش بچه ها در پیانو پر رنگ است و این پررنگی تا آنجا پیش می رود که فلورا به درون  روابط بزرگ ترها وارد می شود ، در تعریف از ازدواج پدر و مادرش داستان های پریان را نقل می کند و زمانی که درباره مرگ پدرش حرف می زند، دود شدن و به آسمان رفتن پدرش را به صورت نمایی کارتونی می بینیم.
همچنین آلت موسیقایی (پیانو) نقشی محوری در فیلم ایفا می کند ، نقشی که موسیقی دانان و منتقدان موسیقی آن را ناامیدانه خوانده اند. همچنین موسیقی متن فیلم را نیز آن چنان مورد تحسین قرار ندادند، اما نمی توان از فروش یک و نیم میلیون دلاری نسخه های سی دی موسیقی متن فیلم در چند ماه اول اکران فیلم ، چشم پوشید.
دوپایانه بودن فیلم نیز محل بحث بسیاری از منتقدان بوده است ، منتقدانی که به انتقاد از این دوپایانه بودن پرداخته اند معتقداند اگر فیلم یک پایان می داشت، احتمالا انتقال پیامی واحد از آن برداشت می شد و موافقان می گویند که دوپایانه بود باعث شده است که فیلم برای پایان بندی طیفی از قرائت ها را ممکن سازد. در اپیلوگ پایانی آدا زندگی خود را با بینز و فلورا در نلسون تعریف می کند و از تصور خود در حالی که به پیانو بسته شده و درون آب معلق است سخن می گوید ، در اینجا فیلم با همان قطعه ای از شعر (توماس هوت) که شروع شده بود خاتمه می یابد. 




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

معرفی و نقد راننده تاکسی ( taxi Driver )

جمعه 6 اسفند 1389 03:36 ب.ظ

نویسنده : مهران نادری
ارسال شده در: نقد فیلم ،



نام فیلم: راننده تاکسی (Taxi Driver)



کارگردان: مارتین اسکورسیزی
فیلم نامه: پل شریدر
بازیگران: رابرت دنیرو، جودی فاستر، آلبرت بروکس، هاروی کیتل، لیوناردو هریس، پیرت بویل و سبیل شپارد
راجر ایبرت ۱ ژانویه ۱۹۷۶
نباید از “راننده تاکسی” صرفا به عنوان یک فیلم نیویورکی یاد شود، فیلم درباره یک شهر نیست بلکه درباره تاب و توان یک “نفس” است و به این خاطر اسکورسیزی نیویورک را انتخاب کرده است چون عناصر وجودی در این شهر، عقده های او را تغذیه و تقویت می‌کنند. اسم این مرد تراویس بیکل است. او تقنگدار دریایی، قهرمان جنگ ویتنام، نویسنده نامه هایی از روی وظیفه شناسی به والدینش، راننده تاکسی و آدم کش است. فیلم به ندرت از شخصیت او دور می شود و بطور شگفت انگیزی یک راه معقول را برگزیده است از اینکه او چطور شهر را می بیند و چطور به آن اجازه می دهد که به او آسیب برساند.
اول از همه، فیلم مکانی است انباشته شده از زنانی که او نمی تواند آنان را داشته باشد. هیچ زن بلوندی پیدا نمی شود که برای لحظه ای هم که شده تراویس را جذاب ببیند و او را برای یک قهوه دعوت کند. اما در عوض زنانی وجود دارند که برای تراویس سرشان را به نشانه رضایت تکان می دهند و با لحنی اغوا کننده می گویند “اوه، تراویس” چون تراویس را یک مرد…، بهرحال، تراویس دارد دیوانه می شود و کلماتی که این زنان استفاده می کنند، عجیب هستند.
شهر، بسیار ناخوشایند، به نظر می رسد که پرشده است از مردانی که می توانند این تیپ زنان را از آن خود بدانند. مردانی که خود را اسطوره و قهرمان شهر می دانند اما به وقتش خود را در کنج خیابانی می بینند که به دنبال اینگونه زنان هستند و بدون هیچگونه کار اشتباهی می توانند آنان را از آن خود کنند.
تراویس در حالت عادی می‌توانست در هر مکانی از شهر به دنبال مسافر بگردد اما او دائما به خیابان چهل و دوم و میدان تایم کشیده می شود. جایی که ولگردهای خیابانی و مکان های بد وجود دارد. اینجا است که یکی از انواع روابط نامشروع را می بینیم که بسیار خودنمایی می کند. تراویس به این کار علاقمند نیست، از آن متنفر است اما میدان تایم خشم او را آرامش می بخشد. عقیم بودن احساس جنسی او، ناشی از تنفری است نسبت به “آشغالهایی” که او در شهر میبیند. تراویس در پی این است که کاری بزرگ انجام دهد.
او یک بلوند خوشگل را که در دفتر تبلیغاتی یک کاندیدای ریاست جمهوری کار می‌کند، می بیند. تراویس چند مرتبه برای صرف قهوه با او به بیرون می رود اما بار آخر تراویس او را به یک سالن نمایش فیلم های مستهجن می برد. او با احساس انزجار از سالن بیرون می آید و برای همیشه تراویس را ترک می کند.
به همین راحتی تمام شد. تراویس با او قرار ملاقات دیگری می‌گذارد و همین جاست که ما به “روح” فیلم نزدیک می شویم. مارتین اسکورسیزی کارگردان فیلم برداشتی از تراویس در کنار باجه تلفن به ما می دهد و سپس، همین که دختر جواب رد به او می دهد، دوربین به آرامی به سمت راست هدایت می شود و یک نمای دور و خالی از یک راهرو نشان داده می شود. پال کائل در نقد خودش بر این فیلم این صحنه را “لغزشی که ممکن است اسکورسیزی از آنتونیونی به قرض گرفته باشد” نامید. اسکورسیزی خودش این برداشت را مهم ترین صحنه فیلم می نامد




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: جمعه 6 اسفند 1389 03:44 ب.ظ

معرفی و نقد فیلم فارست گامپ ( Forrest Gump )

جمعه 6 اسفند 1389 11:14 ق.ظ

نویسنده : مهران نادری



فارست گامپ (۱۹۹۴)...در ستایش زندگی

Forrest Gump

Forrest Gump Poster

فارست گامپ یکی از خوش ساخت ترین فیلم هایی است که تاکنون دیده ام. فیلمنامه قوی که بر گرفته از رمانی به همین نام نوشته «وینستون گروم-۱۹۸۶» است به همراه بازی زیبای بازیگران آن و استفاده از جلوه های ویژه فراوان و متنوع فیلم زیبایی را خلق کرده است.

فیلم علیرغم نیشخند طعن آمیز به مسائل سیاسی دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ امریکا هرگز به دام شعارهای اخلاقی یا ایدئولوژیک نمی افتد و در عین حال نیز فیلمی صرفا کمیک نیست.« امانوئل کانت » مفهوم « قصدیت بدون قصد» را در مورد اثر هنری تعریف می کند که از دیدگاه او در اثر هنری اجزای تشکیل دهنده فرم اثر چنان در لایه های پنهان اثر مخفی می شوند که در یک کلیت ارگانیک هیچ یک از مقصود هنرمند به صورت آشکار و عیان بروز داده نمی شوند. با این تعریف می بینیم که فیلم بدون پرداختن به مسائل یکسره شعارگونه (بر خلاف خیلی از فیلم های نقد اجتماع ما از قبیل زیر پوست شهر..رخشان بنی اعتماد) مسائل مختلفی را از استفاده ابزاری از ورزش در راه سیاست/ جنگ سرد/جنگ ویتنام و...به صورت نیشخند وار به شوخی می گیرد.فارست گامپ ساده دل و کند ذهن با بهره هوشی ۷۰ قهرمان فیلم است.فیلم با پرواز یک پر معلق در آسمان که از مسیر خیابان ها می گذرد /بر شانه مردی می نشیند و مجددا پرواز کرده و جلوی پای فارست به زمین می افتد ٬ آغاز می شود. اوست که پر را برداشته و لای تصویر آسمان کتاب خود می گذارد. دوران کودکی فارست با دوستی جنی می گذرد.دوست شدن آن ها کاملا تصادفی است. جنی به او کتاب خواندن (وظیفه و هدف هر دانش آموز) را می آموزد و فارست به او آویزان شدن از درخت را یاد می دهد.

در این فیلم ما با سه نگرش به زندگی از طرف بازیگران روبه رو هستیم :

۱- جنی / بوبو / سروان دان : هر سه این نمونه ها با هدفی که برای خود در آینده در نظر گرفته اند زندگی می کنند. برای هر سه آن ها زندگی راهی است که تنها باید خواست و رسید. جنی می خواهد از خودش به یک خواننده معروف برسد. بوبو می خواهد از خود به یک تاجر فروش میگو بسازد و سروان دان می خواهد چون نیاکانش قهرمان جنگ شود حتی با مرگش.

۲- مادر فارست/: او یک تقدیرگراست و معتقد است انسان تنها باید با تقدیر خود بسازد و کنار بیاید. تمام حرکت از دید او دعاست.

۳-فارست گامپ /: که پر (تصادف و حادثه) را لای دفترش می گذارد( اراده شخصی). در واقع فارست کم هوش با اراده خود و استفاده از عامل انتخاب در حادثه ها و اتفاقات زندگی به پیش می رود.

فارست اول بار به استعداد خاصش در دویدن وقتی پی می برد که بچه ها با سنگ او را می زنند و او فرار می کند. در واقع از حادثه پیش آمده فرار را اختیار می کند.در سکانسی زیبا فارست که قهرمان مسابقات راگبی شده است به دیدار «جان کندی» می رود. رئیس جمهور از همه یک سوال می پرسد(چه احساسی دارید؟) و آنها هم به صورت کلیشه ای یک جواب می دهند(افتخار) .گویا فارست هم این جواب را برای این سوال حفظ کرده اما وقتی رئیس جمهور همان سوال را از او می پرسد فارست می گوید به دستشویی احتیاج دارم.!! فارست میان آنچه از ذهنش می گذرد و آنچه بر زبانش می آید تفاوتی نیست. اما دورویی و دروغگویی دیگر انسان ها از او که اینگونه نیست ذهنیت احمق را بین مردم می سازد. او در واقع از سیاست و تعارف چیزی نمی داند ٬ بر خلاف دیگران که قربانی کردن حقیقت در پای مصلحت را ذکاوت نام نهاده اند.

فارست به جنگ می رود بدون اینکه کوچکترین اطلاعی راجع به هدف جنگ داشته باشد. آنجاست که با بوبو و سروان دان آشنا می شود. فارست به توصیه جنی عمل می کند که به او می گوید :به فکر قهرمان بازی نباش! هر جا خطری پیش آمد فرار کن !!» بوبو که نقشه ها برای تجارت میگو کشیده است کشته می شود و سروان دان که می خواهد قهرمان جنگ شود زخمی شده و پاهایش قطع می شوند. تنها یک حادثه خط باطل بر تمام برنامه ریزی های آنان می کشد. یکی دیگر از صحنه های جالب فیلم جایی است که فرمانده از فارست می پرسد :« هدف تو از خدمت در ارتش چیه !» و فارست فریاد می زند «هر چه شما بگین !» و فرمانده در برابر احمقانه ترین جواب از او تقدیر می کند. و یا صحنه ای که فارست در هنگام اخذ نشان لیاقت باسن زخمی خود را به رئیس جمهور نشان می دهد.

شاید یکی از زیباترین سکانس های تاریخ سینما صحنه ای است که فارست می خواهد در برابر اجتماع ضد جنگ از اهداف جنگ بگوید.افسری بلندگو را قطع می کند و تا دیگران بلندگو را وصل کنند و صدای فارست به گوش مردم برسد فارست حرفهایش تمام شده است. و این است آنچه مردم از سیاست و هدف جنگ شنیدند !!

فارست کشتی میگو خریده و به کار صید مشغول می شود.سروان دان که از یک رویای ایده آلیستی (قهرمان جنگ ) و ناگامی در آن به نیهیلیسم ضد مذهب و عقیده رسیده و الکلی شده است در میان مرز بین دو قطب ایده آلیسم و نیهیلیسم زندگی را از فارست می آموزد.او که به خاطر نجات بدن زخمی اش توسط فارست و ناکامی رویایش از او عصبانی بود حال از از او تشکر می کند. فارست به او یاد می دهد : زندگی یعنی از دل همین چیزهای به ظاهر کوچک و جزئی زندگی را ساختن !!

یکی دیگر از سکانس های به یاد ماندنی فیلم سکانسی است که در آن فارست برای مسابقات پینگ پنگ در ایام جنگ سرد به چین مائوئیستی می رود. او می گوید من برای بازی کردن رفتم اما نمی دانم چرا همه  از صفیر صلح ! و..از من نام می بردند.؟! فارست تنها بازی کردن را برای ذات آن دوست دارد و از استفاده ابزاری سیاستمداران از آن بی اطلاع است. همین سواستفاده از او در مصاحبه تلویزیونی اش تکرار می شود. گوینده از او می پرسد : چین چگونه بود ؟ و او جواب می دهد: مردم چیزی نداشتند / و گوینده بلافاصله جواب را سیاسی کرده و می گوید : نفی مالکیت خصوصی ..!

توفیق در صید میگو برای او از یک اتفاق حاصل می شود.اما او در مواجه با این حادثه اراده اش را بکار گرفته و ماندن میان دریا را انتخاب می کند و سالم می ماند. از کج بودن پاهایش برای سریع دویدن استفاده می کند. ضعف هوشی برای او عاملی است تا اراده اش را در زمینه های دیگر به کار گیرد.مثل سروان دان که چون پاهایش را بریده اند وزنه می زند تا دستهایش قوی شوند.

همان گونه که گفتم جنی می خواهد چیزی غیر از خودش شود.از کودکی آرزوی پرواز دارد.به گروه موسیقی می رود/به جنبش ضدجنگ می پیوندد/کولی می شود اما سرانجام خسته و مایوس به سوی فارست می آید که از او صاحب کودک شود. فارست گامپ تنها کسی است که می خواهد خیلی عادی به زندگی نگاه کند و  در همین جزئیات که دیگران ساده از آن ها می گذرند دقیق می شود . او ساده وار به ذات چیزها و مسائل نگاه می کند.نوشابه و بستنی برای او از دیدار با رئیس جمهور و صغیر صلح و قهرمان جنگ بودن مهم تر است. زندگی عادی برای او هدف است. آنقدر ساده که وقتی برای لذت بردن از ذات دویدن می دود و ده ها نفر از طیف های سیاسی و اجتماعی و..هر یک به هدفی دنبال او می دوند ناگاه می گوید : خسته شدم ! و به خانه بر می گردد.

فارست گامپ فیلمی در ستایش ذات زندگی ست.

بازیگران

عوامل تهیه

 جایزه‌ها

  • برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای تام هنکس
  • برنده جایزه اسکار بهترین کارگردان برای رابرت زمکیس
  • برنده جایزه اسکار بهترین ویرایش فیلم برای آرتور اشمیت
  • برنده جایزه اسکار بهترین فیلم
  • برنده جایزه اسکار بهترین جلوه‌های ویژه
  • برنده جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامهٔ اقتباسی برای اریک راث

 




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

معرفی و نقد فیلم inception

جمعه 6 اسفند 1389 12:41 ق.ظ

نویسنده : مهران نادری
ارسال شده در: نقد فیلم ،


سلام  به همه دوستان . . .
 در ابتدای شروع کار وبلاگ ، با نقد و بررسی تازه ترین فیلم کریستوفر نولان inception در خدمتتون هستم . . .
امیدوارم خوشتون بیاد . . .


Inception سرآغازی بر کنترل داده ها - تحلیل داشته ها


"سرآغاز" 
نویسنده و کارگردان : کریستوفر نولان 
محصول 2010
بازیگران : لئوناردو دی کاپریو ، جوزف گوردون لویت ، الن پیج ، تام هاردی ...


داستان فیلم:

فناوری و پیشرفت علم به حدی رسیده که انسان ها می توانند به وسیله ی دستگاه کوچکی وارد دنیای خواب دیگر انسان ها شده و افکار آنها را بخوانند و یا تغییر دهند. در این میان دام کاب "دزد خواب" بسیار ماهری است که توسط شرکت های خصوصی استخدام می شود و افکار اشخاصی که مورد نظر شرکت ها هستند را به سرقت می برد و در اختیار آنها قرار می دهد. کاب وارد خواب اشخاص می شود و با ورود به بخش ضمیر ناخودآگاه آنها که اطلاعاتی خارج از کنترل در آن وجود دارد، به این اطلاعات دسترسی پیدا می کند و در دنیایی که احتمال آسیب رسیدن به او ناچیز است، به راحتی همه چیز را صاحب می شود. اما در این راه او تبدیل به یک مجرم بین المللی می شود و از کشور خود فرار می کند و به خاطر شرایط کاری از تمام کسانی که دوستشان دارد محروم می شود. سرانجام آخرین پیشنهاد کاریش را دریافت می کند و در انجام این ماموریت، پیشنهاد رفع اتهام از جرم هایش و آزادی بازگشت به خانه داده می شود.


داستان فیلم را بار ها دیده ایم، قهرمانی که برای نجات از مخمصه دست و پا می زند اما شرایط هیچ وقت به خوبی پیش نمی رود تا اینکه کلیشه ی "آخرین پیشنهاد" وارد ماجرا می شود. با اعلام آخرین پیشنهاد می توان به سادگی به دو ذهنیت رسید. پایانی به شکل یک تراژدی که با مرگ قهرمان یا ارزش هایش کامل می شود یا پایانی شاد و نجات قهرمان از مخمصه.
جدای از تکراری بودن مسیر داستان، چیدمان مراتب بیان داستان به خوبی انجام گرفته و مخاطب دچار سردرگمی نمی شود. نولان خوب می داند که برای تشریح مسئله ای علمی-تخیلی نیازی به یک تراژدی و یا یک پایان زیبا ندارد و تمام آنچه که می خواهد داستانی برای گنجاندن افکارش در آن است و میبایست تا آنجا که می تواند داستانش را ساده بیان کند، تا بیشتر توجه اش را به حرف های تازه ای که برای گفتن دارد معطوف کند و بیننده را همراه با خود بکشاند.

انتخاب بازیگران یکی از نقاط ضعف فیلم محسوب می شود و از عواملیست که فیلم را در حد یک جاودانه ی سینما بالا نمی برد.
انتخاب دیکاپریو در نقش یک مامور کارکشته، که تونایی های جسمانی و ذهنی بالایی دارد در نگاه اول مناسب بنظر می رسد، خصوصا" که تا به حال نقش هایی این چنین را در فیلم های دیگر مانند "جداافتاده" ، "الماس خونین" ، "شاتر ایسلند" که در هر یک از آنها ماموریتی برای انجام دادن دارد را به خوبی به پایان رسانده. اما چیزی که در این فیلم برای انتخاب دیکاپریو در نظر گرفته نشده، قالب (علمی-تخیلی) آن است، که دی کاپریو سابقه ی فعالیت زیادی در این زمینه ندارد و با نگاهی به کارنامه ی هنری و بازی هایش متوجه خواهیم شد که توان وی برای برقراری ارتباط در چنین نقش هایی بسیار بالاست، اما بیشترین تاثیری که برای ایفای نقش هایش می پذیرد از محیط واقعی اطرافش و توجه بخصوص داستان و کارگردان به آن صحنه است. اما صحنه های احساسی "سرآغاز" که قالبا" در محیطی مجازی فیلمبرداری شده ضعف وی را به خوبی نمایان کرده و از بار احساسی فیلم کاسته است.

جوز گوردون دیگر بازیگر انتخابی نولان هم تجربه ای در زمینه ی فیلم های علمی-تخیلی ندارد و کارنامه فعالیت هایش خلاف این را هم نشان نمی دهد. بیشتر فعالیت های جوزف گوردون در فیلم های جنایی و درام رقم خورده و انتخاب مناسبی برای یک فیلم تخیلی به نظر نمی رسد. با این حال بر خلاف این ها بازی وی در "سرآغاز" از باورپذیری قابل قبولی برخوردار است و حتی در برخی صحنه ها نمایش بهتری را نسبت به دیکاپریو به اجرا می گذارد. اما مشکل اصلی در میمک و ترکیب بندی صورت و قد و قامت اوست. در بسیاری از صحنه ها می بایست نقش ماموری آگاه تر و محتاط تر را نسبت به دام کاب بازی کند و در مواقع نیاز به کمک او بشتابد و البته با اجرای خوب خود تا حدی در این امر موفق شده است اما چهره ی جوان و کم سن و سال او نسبت به صورت خسته و کار کشته دی کاپریو هیچگاه اجازه نمی دهد این برتری به واقعیت برسد و در تمام فیلم به شکل دستیاری کوچکتر و نابلد تر در کنار دیکاپریو به نظر می رسد.

الن پیج، باز هم بازیگری از سبک "درام آرام" انتخابی مشابه با جوزف گوردون! نولان با انتخاب الن پیج برای جوزف گوردون یا بالعکس احتمال ایجاد رابطه برای الن پیج و دیکابریو را ظاهرا" آگاهانه حذف کرده و اشاره های ناچیزی به رابطه ی الن پیج و گوردون کرده و این دو را "رابطه ی جدید" فیلم قرار داده است. و حذف دی کاپریو به عنوان محور اصلی بازیگری فیلم را از طریق رابطه ای که با همسر مرده اش دارد توجیه کرده است.
در اینجا هم فیزیک الن پیج مناسب یک فیلم تخیلی همراه با اکشن نیست. صورت بچگانه الن پیچ که در این مورد حتی از جوزف گوردون کم سن و سال تر بنظر می رسد، بیننده را در باوری سخت قرار می دهد که "آرایادنی" – "Ariadne" شخصیتی با تجربه و با کیفیتی مناسب برای همراهی "دام کاب" است.
تصویری که الن پیج با بازی زیبای خود در فیلم "جونو" – "Juno" در اذهان ترسیم کرد، چارچوب موفقیت را برای وی محدود به بازی در فیلم های درام کرده است. به نظر شخص من کریستوفر نولان می بایست با نگاهی ساده به کرنامه ی وی و موفقیت او در دو فیلم "جونو" و "آبنبات سخت" – "Hard Candy" او را از لیست انتخابهایش خط می زد. خارج از این حالت، فلسفه ی این انتخاب نولان -حداقل- برای من ناپیداست.




نکات مثبت تماشای فیلم:

ماجرای نولان و خواب هایش
موفقیت "سرآغاز" به وضوح در جامعه ی مخاطبین (بیننده ها یا منتقدین) هویداست. در حقیقت ضعف داستانی و بازیگری فیلم تاثیر چندانی بر مخاطب ندارد و این امر نشعت گرفته از استوار بودن این فیلم بر موضوعی نوین و مبحثی (شاید بتوان گفت) علمی-فلسفی-اجتماعی است. با دیدن دسته بندی علمی-تخیلی فیلم، برای بیننده آشکار می شود که یا در انتظار یک جلوه های ویژه خاص و یا در انتظار یک بحث جالب و جدید باشد. هک شدن ژانر علمی-تخیلی بر جلد فیلم شانس دیدن یک بازی توانمند و صحنه های عاطفی تاثیر گذار را بسیار کم می کند، مواردی که در ژانر های درام، تراژدی، عاطفی یا فانتزی یافت می شود. در مورد "سرآغاز" نیز همین مسئله حکم می کند. "سرآغاز" مبحثی تازه مورد-توجه-قرار-گرفته-شده را مورد بحث می گذارد.
هوش "دام کاب" برای استفاده از یک خواب در خواب دیگری برای به دام انداختن طعمه اش، به موازات بیننده را سرگرم و متحیر می کند که چگونه حقه ی زیبایی را بکار برده است. استفاده از مارپیچ هایی که ساخت آنها به عهده ی "معمار" است، بیننده را مشتاق می کند که توان ذهن شخصیت های داستان را به تماشا بنشیند در حالی که در دنیایی بدون محدودیت شروع به ساخت آثار زیبای معماری می کنند.
اینان از مواردی بودند که در طول فیلم بیننده را مرحله به مرحله به دنبال خود می کشاند.




بعد علمی:

محبوبیت چشمگیر فیلم به خاطر اندیشه ی تازه ایست که نولان کلید آنرا برای عموم زد. "کاشت افکار در ذهن افراد". شاید فاصله ی نه چندان دوری را باید پیمود تا بشریت به نقطه ای برسد که کلید ورود به یکی از پیچیده ترین مخلوقات هستی را ابداع و اکتشاف کند و بشریت بتوانند در ذهن هم نوعان خویش رخنه کرده و از دنیای درون ذهن انسانها با خبر شوند. تمثیل جزی تر و محصورتر این تئوری نولان را می توان ساخته ی زیبا و تاثیر گذار "مایکل گندری"  ، "طلوع ابدی یک ذهن بی نقص" - "Eternal Sunshine of the Spotless minde" نامید که به زیبایی گوشه ای از این نظریه را در قالب ماشینی که قدرت پاک کردن خاطرات انتخابی مراجعین را داراست، نشان می دهد. شاید که روزی به این فناوری دست یافتیم و فیلم نامه ی "سرآغاز" را پدر علم نوین ذهن خوانی نامیدیم.


از دیگر نکات مورد پسند، می توان به لایه لایه کردن خواب ها اشاره کرد که چگونه در پس رویایی حقیقتی نهفته است و چگونه ذهن خلاق نولان فرمول زمانی می نویسد، که بعد زمان در هر لایه از خواب با لایه ی دیگر متفاوت باشد و چند ثانیه از حقیقت با پیمودن چندین لایه خواب به چند سال تبدیل می شود.
با دیدن این قضیه در فیلم به راحتی، نظریه ی "زمان یک توهم است" از انیشتین را به خاطر میاوریم ومثال ساده ای که بار ها در کتاب های علوم دیده ایم: ]زمان وجود ندارد و هرآنچه هست برداشت ما از شرایطی است که در آن حضور داریم، مثلا": زمان، برای شخصی که در نزدیک یک حرارت آتش ایستاده است بسیار کندتر می گذرد تا برای شخصی که به تماشای یک فیلم طنز نشسته است![ و این خود بدین معناست که زمان تابعی از مکان و شرایط است. نولان هم برای تغییر در زمان، تمام شرایط و مکان را تغییر می داد و از مکانی به مکانی دیگر کوچ می کرد و اینگونه بر گذر زمان فائق می آمد.

بعد فلسفی:


روابط غریب "دام کاب" با همسر مرحومه اش، وی را به خاطرات می کشاند تا بتواند دقایق بیشتری را "در گذشته" با او سپری کند. خرابکاری ها و اتفاقات پیش بینی نشده ای که در ماموریت ها از طرف همسر کاب رخ می دهد (همسر کاب نمادی از ضمیر نا خودآگاه وی می باشد که در بعد –اجتماعی- به آن می پردازیم) همه را دچار مشکل کرده و در این میان کنج کاوی "آدریانی" باعث می شود که به زیر نظر گرفتن کاب بپردازد، در همین منوال آدریانی متوجه وابستگی شدید کاب به خاطراتش می شود به گونه ای که همسرش به شکل قسمتی از ضمیر ناخودآگاه کاب نقش میبندد و از آنجایی که این بعد از انسان (ضمیر ناخودآگاه) خارج از کنترل شخص می باشد، تمام اطلاعات به صورت خود کار به همسر کاب که همان ضمیر ناخودآگاهش است داده می شود و وی در خواب هایی که کاب و دوستانش در آن حضور پیدا می کنند، تجسم میابد. 
تمام کارهایی که همسر کاب انجام می دهد در واقع کارهاییست که کاب برای او تعریف می کند، کنترل همسر کاب به صورت غیر قابل مشخصی توسط خود کاب صورت می گیرد و لو دادن اطلاعات ماموریت و کار های دیگری که "مال" (همسر کاب) انجام می دهد، تمامی کار هاییست که کاب به او می گوید که انجام دهد.
قصه ی خرابکاری های "مال" از آنجایی شروع می شود که "مال" در طی اختلاف نظری با کاب تصمیم به خودکشی می گیرد. پس از کشمکش های طولانی مال تصمیم خود را عملی می کند و کاب که شاهد قضیه است، به علت علاقه ی وافری که به مال دارد خود را مقصر مرگ همسرش می داند.
کاب دوری همسرش را نمی تواند تحمل کند پس شروع به استفاده از فناوری "سرآغاز" می کند تا در خاطرات گذشته با همسرش همراه باشد. اینکار کاب تا جایی ادامه میابد که مال به جزیی از ضمیر ناخودآگاه کاب تبدیل میشود. حضور این ضمیر همیشه با انسان است و محسوس شدن و یا پنهان شدن آن توسط خود شخص کنترل نمی شود. به همین خاطر در ماموریت هایی که انجام می دهند، مال به صورت ناخواسته در موقعیت کاب پیدا می شود، قرار داشتن مال در ضمیر ناخودآگاه کاب باعث می شود که از تمامی اطلاعاتی که در این ضمیر وجود دارد اعم از اطلاعات نقشه ی عملیات، با خبر شود. از آنجایی که کاب خود را مقصر در مرگ مال می داند، عکس العملی که در ذهنش برای مال تعریف کرده این است که از دست کاب عصبانی باشد زیرا که به عقاید او ایمان نیاورده و به خواسته اش عمل نکرده. تعریف این عصبانیت بر ضمیر نا خودآگاه کاب (مال) نقش می بندد، و مال در طی این عصبانیت از کاب، تمام اطلاعات را به دشمنان یا طعمه های کاب می دهد تا به قولی از کاب انتقام گرفته باشد. مقصر بودن کاب و در نتیجه عصبانی بودن مال از او، رفته رفته در طول یک تکرار برای کاب تبدیل به یک باور می شود و این باور وضعیت ضمیرناخودآگاه کاب را مشخص می کند. با توجه به مقصر بودن کاب در این جریانات، مال تابع از این قصران می شود و به کار هایش ادامه می دهد و تمام این جریانات در حالیست که خود کاب مال را تحریک به لو دادن اطلاعات کرده است. 
قسمت بالا اشاره ای واضح به موضوع چند سال اخیر دارد، که: "آنچه که اتفاق افتاده است، نتیجه ی افکار ماست". این موضوع در مبحثی مفصل تر، در مستند و کتابی بنام "راز" جمع آوری و منتشر شده است.

در این مجموعه اطلاعاتی به ما می دهد مبنی بر اینکه: اگر ما حقیقتا" به چیزی اعتقاد بیاوریم، آن چیز به حقیقت و به وجود می پیوندد. یکی از روش هایی که در این کتاب، برای رسیدن به امر معرفی کرده، تفکر مدام ، تکرار، اعتقاد قلبی و اصرار است.
واقعیت اعتقاد کاب در این بود که آنچه که خود می پندارد حقیقت است، با توجه به این قضیه کاب تحت هیچ حالتی در مرگ همسرش مقصر نیست. اما کاب با گذراندن این مراحل، 1.همیشه در حال فکر کردن به همسر و بچه هایش بود (تفکر مدام) 2.این تفکر را هر روز و هر کجا با خود می برد و همسرش را در هر جایی می دید (تکرار) 3.علاقه ی شدید کاب به همسرش (اعتقاد قلبی) 4.کاب به دفعات برای دیدن همسرش به خاطرات سفر می کرد (اصرار). پس از گذراند این ها مال به رویایی چنان واقعی تبدیل شد که در دنیایی حقیقی نیز تاثیر گذار بود.
نولان با عبور دادن کاب از این چهار اصل بار دیگر نشان داد که از اندیشه آدمی موهومات نیز جان می گیرند.

در بخش دیگر فلسفه ی فیلم، می توان به درگیری کاب با همسرش اشاره کرد.
کاب و همسرش در یکی از مسیر های خواب به دام می افتند و پس از اینکه خود را ناتوان در بازگشت می بینند، شروع به ساخت دنیای خود می کنند. پس از گذشت زمان بسیار زیادی کاب و مال می توانند به دنیای حقیقی بازگردند، اما پس از بازگشت، مال به این نتیجه می رسد که دنیایی که به آن پا گذاشته اند و آن را دنیای حقیقی می پنداشتند، در واقع دنیای خواب و دنیایی که در آن بودند، دنیای حقیقیست!
در اینجا مبحثی مورد اشاره قرار گرفته، که در فلاسفه ی یونان به نظریه ی سایه ها شهرت دارد، بیان می کند که این دنیا در حقیقت سایه ای از دنیای حقیقیست، و اجتماع را به جهانیانی درون غار تشبیه می کند که رو به انتهای غار نشسته اند، و دنیای واقعی از ورودی غار می گذرد و سایه ی آن به انتهای غار می افتد و ما آن را دنیای حقیقی می دانیم. در این حین عده ای رو برگردانده اند و دنیای واقعی را دیده و بر دیگران فریاد می زنند که برگردید، آنچه که شما می بینید تصویری سیاه از جهان واقعیت است.
تصاویری که ما در دنیای خواب میدیدم، پر رنگ تر و قوی تر از تصاویر دنیای واقعی بود، که در فیلم نشان می داد. و در واقع می توان گفت، دنیای حقیقی نمونه ی ضعیف شده ی دنیای خواب است و آنچه نولان در فیلم حقیقی خواند، سایه بود. (این مبحث بطور گسترده ای در "ماتریکس" به آن پرداخته شده!)

بعد اجتماعی:

و اما زاویه ی دید "سرآغاز" به اجتماع و آنچه که راجع به آن می گوید.
با دیدن ژانر فیلم، تیکه هایی از فیلم، مقدمه ای از آن و یا حتی با دیدن تمام فیلم، ممکن است، "سرآغاز" را فیلمی فقط علمی-تخیلی و بدور از موضوعات اجتماعی بیابیم.
اما در حقیقت، فقط در بعد اجتماعی می توان پی برد، که چقدر نظریه ی نولان به واقعیت نزدیک و به کلی اثبات شده است.

"سرآغاز" را می توان به دو بخش تقسیم کرد، 
1.آنچه که نولان آورد و نشان داد. 2.آنچه که بود و نولان به آن اشاره کرد.

در "سرآغاز"، نولان مبحث "کاشت ایده" را ضمینه ی کار خودش قرار داد و آنچه که نشان داد، راهی بود برای استفاده در استراتژی کاشت ایده!
در حقیقت "آنچه که بود" همان کاشت ایده است و آنچه که نولان نشان داد، یکی از روش هایی بود برای پرورش یک ایده در ذهن دیگری. نولان، استفاده از یک دستگاه برای ورود به خواب شخص را نشان داد، که ما بتوانیم در این مسیر وارد ضمیر ناخودآگاه شخص شویم و اطلاعات وی را مورد دستبرد قرار دهیم، اطلاعاتی که پی بردن به آن برای ما، سودمند خواهد بود، مهم بودن این اطلاعات تضمین وجود آن در ضمیر ناخود آگاه شخص را می دهد. نولان روشی را نشان داد که ما چگونه به این اطلاعات دست یابیم.

حال "آنچه که بود".
در فیلم دیدیم که هدف انتقال یک ایده بود به ذهن شخصی که تصمیم به نابودی یک کسب و کار گذاشته بود و این به معنای انتقال ایده است. ما می خواهیم این تفکر را در ذهن وی ایجاد کنیم ، که نابودی این کسب و کار، صحیح ترین عمل نیست و انجام ندادنش سزاست.
اما آیا این اولین باریست که یک شخصی عقاید و مسیرش را تحت افکار و رفتار دیگران تغییر می دهد؟
آیا تا به حال چیزی از مذهب گرایی و تغییر دین نشنیده ایم؟
همه این ها و هر روزه، به دین گرویدن و یا تغییر دین دادن انسان ها همگی به معنای پذیرفتن عقاید و باور هایی جدید است و از آنجایی که این باور ها متعلق به خود شخص نبوده و قبل از او نیز وجود داشته، این تغییر دین یا به دین روی آوردن را می توان "کاشت ایده" نامید.
در 1300 سال پیش، بانی دین اسلام، بزرگترین انقلاب انسانی را بوجود آورد. (پذیرفتن این قضیه توسط محققین و مورخین ثابت شده) که پس از این 13 قرن، 1.5 میلیار انسان به عقاید وی روی آوردن و از آنجایی که هیچ یک از این عقاید مرتبط با این 1.5 میلیار انسان نیست، تغییر عقیده این انسانها را می توان "کاشت ایده نامید".
در مثالی دیگر، با تحقیقی ساده می توان در یافت که بانی خیلی از جنگ های عظیم تاریخ، زنان (در بیشتر موارد ملکه ها) بودند. در تاریخ باستان، از آنجایی که حکومت زنان بر یک مملکت به ندرت یافت می شد، بیشتر حاکمان مرد بودند. حال آنکه همسران این حاکمان در موارد بسیاری ، ایده ای در ذهن آنان کاشته که منجر به جنگ های بسیاری شده است. با این تفاوت که روش و فضای کاشت ایده این زنان، بسیار با روش کریستوفر نولان متفاوت بوده. (عملی بودن روش زن ها را تاریخ ثابت کرده، اما روش نولان تاکنون در ابهام است)

Inception سرآغازی بر کنترل داده ها – تحلیل داشته ها

در گیر و دار کلیشه شدن، خستگی از تکرار و این همه افکار ضعیف، تلنگر نولان، برای مراقبه از افکارمان بسیار دلنشین است. در هر لحظه افکاری با سرعت باور نکردنی به سمت ما هجوم می آوردند و ما می بایست یا به تحلیل و مبارزه با آنان بپردازیم یا تسلیم شویم و با پذیرفتن آنها، تغییر دهیم آنچه را که خود ساخته ایم.
مکالمات روزانه، بحث های سی یاسی-اجتماعی، فیلم، اخبار، روزنامه، مد، تبلیغات و... هر یک با روش و قدرتی متفاوت در تلاش است تا افکار ما را همسو با خود کنند. 
کاب به دنیای حقیقی بازگشت و حقیقت زندگیش را در فرزندانش دید، به قول خود عمل کرد و برای نجات "سایتو" – "Saito" به دنیای خواب رفت و او را نجات داد. و در آخر ما را هم بی نصیب نگذاشت، توتم خود را برای ما چرخاند، تا که یادمان باشد ، کجاییم و در خواب به سر نبریم، زیرا که در خواب ماندن، ذهن ما که حقیقت وجودمان است را در خطر هر تغییری قرار می دهد.



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: جمعه 6 اسفند 1389 11:01 ق.ظ

آغاز به کار وبلاگ . . .

جمعه 6 اسفند 1389 12:12 ق.ظ

نویسنده : مهران نادری


با سلام خدمت دوستان عزیزم . . .

این وبلاگ از امروز ( 1389/12/06 ) شروع به کار میکنه و مطالبی پیرامون سینمای هالیوود در وبلاگ قرار میگیره ...


امیدوارم که خوشتون بیاد . . .




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: جمعه 6 اسفند 1389 12:26 ق.ظ